Sundalo - Sa Aking Karanasan

Maliit pa lang kaming magkakapatid, isinasama na kami ng tatay kong sundalo sa paninirahan sa isang kampo sa Mindanao. Nakakaawa kasi si tatay kung mag-isa lang siya sa kampo. At mas iba talaga kapag buo ang pamilya. Marami din namang mga sundalo ang nagdadala ng pamilya sa kampo kaya nakisabay na rin siguro sa agos at nakapagdesisyon nang ganoon si nanay.

Larawan kuha mula sa net.

Lumaki kami kasama ang mga sundalo. Kung saan sila madidestino, ay kasama din kaming mga pamilya. Natirhan namin ang South Cotabato, Davao del Sur, North Cotabato, at Maguindanao. Kaya hindi na bago sa amin kung marami kaming paaralan at kahit kaming magkakapatid ay hindi pare-pareho ng ALMA MATER.

Lahat kaming mga bata sa kampo, iniidolo ang trabaho ng aming mga tatay. Bakit? Dahil ginagawa nila ang kanilang makakaya para ilihis ang mga taong nais manggulo at para hindi masaktan ang mga sibilyan.

Ang magandang tanawin na ito ay matatagpuan sa Maguindanao.

Mula sa mga rebelde, nagkaroon nang sagupaan ang mga sundalo sa Moro National Liberation Front (MNLF) sa probinsiya ng Maguindanao at ilang bayan sa North Cotabato. May pagkakataon pa nga na kaming mga kabataan ang nagdadala ng bala ng kanyon mula sa taguan nito para ibigay sa gunner na siyang hihila ng tali para ito paputukin. Iyon ay dahil wala ang mga tatay namin at kakaunti ang mga sundalong naiwan sa kampo.

Noong naging integrated ang MNLF at nagkaroon ng Autonomous Region in Muslim Mindanao (ARMM), medyo mapayapa na. Ngunit, ilang buwan lang ang itinagal nito dahil dumating ang isang sigalot kung saan ang mga Moro Islamic Liberation Front (MILF) ang naging katunggali ng pinagsanib na puwersa ng AFP at Integrated MNLF.

Taong 2000, kasagsagan ng mga giyera sa Maguindanao, napadaan kami sa isang eskuwelahan sa bandang Buldon. Kagagaling lang namin noon sa isang school press contest na idinaos sa Visayas at tanging ito lang ang daan (Marawi to Cotabato route) na malapit pauwi sa Parang, Maguindanao. Kahit ordinaryong eskuwelahan ito pero mararamdaman mo ang tensyon. Isa din kasi ito sa lugar na laging binobomba ng militar. Nakuha ng atensyon ko ang isang estudyante na may bitbit na baril. At animo'y galit sa akin nang malaman na ako'y anak ng sundalo. Ang mga kaklase niya ang pumigil at nagpatahan sa kanya. Narinig ko sa kanila na "Hindi yan kasali, Inosente yan". Estudyante lang din siya katulad ko pero may ipinaglalaban na siya.

All-Out-War! Matindi ang bakbakan. Ang rutang minsan kong nadaanan ay hindi na ligtas. Nag-aaral na ako sa kolehiyo nang nasugatan ang tatay ko sa isang engkuwentro. At sa semestral break ng klase ay ang uga nang pagsabog ng kanyon ang bumulaga sa bakasyon ko. Marami ang namatay. Ang ilan sa kanila, malapit na kaibigan ng tatay.

Minsan hindi ko maipaliwanag ang giyera sa Maguindanao. May pagkakataon kasi na kahit malapit na ang grupo ng mga rebelde sa kampo ay wala namang bakbakan na naganap.  Wika nga nila, "pag walang utos, walang giyera". Hindi ko rin maunawaan kung bakit pa kailangang mag-away gayong puwede naman palang mamuhay nang tahimik at walang gulo.

Ang Terorista at ang Bangsamoro Basic Law.
Marami akong nakasalamuha na mga Muslim. Karapat-dapat naman talaga sa kanila ang pagbabago at kapayapaan. Malamang ang BBL ang maging susi nito. Ganunpaman dahil ito ay isinusulong ng bandidong grupo, para sa akin, ito ay malabong mangyari. Paano ba maitatayo ang bandila ng kapayapaan kung ngayon pa lang ay marami nang dahas ang nagagawa nila? Huwag sanang kalimutan ang mga sibilyan na pinatay sa Lanao del Norte noon at maya't mayang pagsabog ng bomba na sibilyan ang puntirya sa ngayon. Paano na kaya kung ang kanilang lakas militar ay maging lehitimo? Paano na ang mga militar ng gobyerno? Kaya nga iisa lang ang tandang sa aming alagang manok dahil nagsasabong kapag dalawa sila.

Kung mula sa MNLF ay nabuo ang MILF, at dahil sa MILF ay may BIFF, hindi pa ba nadala ang gobyerno na mas lalong lumalaki ang problema? Nanganganak lamang ito. Mas malakas ang MILF kaysa MNLF, at mas tuso ang BIFF kaysa MILF, ano pa kaya ang kayang gawin ng susunod na sangay nito? Ang mga grupo na ito ay may kapasidad na magkanlong ng mga terorista at gumawa ng mga kaguluhan sa iba't ibang parte ng Mindanao.

Sang-ayon ako sa Bangsamoro Basic Law pero ang pakikipagbati sa isang grupo na alam naman natin kung ano ang istilo ng pamamahala at pananaw ay di ko sinasang-ayunan. Ang batas na ito ay dapat para sa mga Muslim na mapayapang naninirahan sa Mindanao at hindi para sa kapakanan ng iisang grupo. Isipin sana na hindi lahat ng muslim sa Mindanao ay kasapi ng MILF. 

Sana ay may pangmatagalang solusyon ang gobyerno para dito. Hindi iyong pansamantala lang. Iyong pulido at hindi tapal lang. Dahil kahit sabihing normal na lang ang giyera sa lugar na ito ay napapagod din ang aming mga tenga sa putok at iyakan.

Pagluluksa sa 44 Bayani ng PNP-SAF.
Nakikidalamhati ako sa mga namatay na pulis sa nangyaring sagupaan sa Mamasapano. Maraming Salamat at Saludo ako sa Inyo! Tunay kayong bayani sa mata ng buong sambayanan. Hangad ko din ang HUSTISYA sa inyong paglisan.

Para sa amin na may kapamilya at kamag-anak na nasa puwersa ng militar, ramdam namin ang pakiramdam nang mawalan ng mahal sa buhay dahil sa isang operasyong militar. Ganunpaman, ito ay aming napaghandaan dahil sa kanilang sinumpaang tungkulin at pagpapanatili ng kapayapaan. Hindi lamang sa magugulong bayan sa Maguindanao kundi sa buong parte ng Mindanao at ng bansa.

Atake sa Bagong Taon

"Kukuhanan ko ng larawan ang Kawayanan Festival", ang nasa isipan ko bago ako nagbakasyon. Ang kapistahan ay ipinagdiriwang sa tuwing unang linggo ng Disyembre.

Nobyembre 23, habang nasa biyahe pauwi ng Pinas, napabalitang may bombang sumabog sa mismong parke kung saan pagdadausan ng pista. Ang lugar na iyon ay ginawang peryahan kaya dagsa ang mga kababayan na sana ay nakikisaya. May namatay at marami ang nasugatan.

Disyembre 31 ng hapon, habang ang lahat ay abala sa pamamalengke para may maihanda sa noche buena, isa na namang karahasan ang naganap sa aking bayan. Isang bomba ang sumabog sa mismong palengke. Marami ang natamaan at mayroon na namang nagpaalam. Ilan sa mga minalas na nasugatan at namatay ay kabarangay ko. Ang bagong taon na sana ay kasayahan ay nabalot ng hinagpis at kalungkutan.

Part of Mlang Public Market after bombing on December 31, 2014. Photo credits to Ms. Gina Eumeda

Prutas at Torotot. Ang naiwanan ng biktima sa lugar matapos ang pagsabog. Photo credits to Mr. Nikko Arvin Mortera.

Ang lahat ay nagluksa, nangamba at natakot. Ang bayan na naging huwaran ng kaayusan at katahimikan ay naging biktima ng karahasan.

Ano ba ang meron sa bayan at ito ang napiling guluhin?

Heto ang ilan sa mga eksena na nakuha ko noong Kawayanan Festival.

Ang bayan ng Mlang sa Hilagang Cotabato ay isang TAHIMIK na lugar. Namumuhay nang SIMPLE ang mamamayan dahil ang karamihan ay nabubuhay sa pagsasaka. Ang pagsasaka ay isang MARANGAL na trabaho na nagbibigay ng inspirasyon sa mga kabataan na magpursige sa pag-aaral.

Ang kapistahan ay ipinagdiriwang at nilalahukan ng lahat. Mula sa pinakamababang opisyal ng barangay hanggang sa pinakapunong opisyal ng bayan. AKTIBO ang lahat dahil sa hanay ng mga litsong baboy na lahok ng bawat barangay at mga LGU.

 Ang litson sa kawayan ay hindi lamang isang pakontest dahil ang lahat ng ito ay ipinamumudmod at IPINAMIMIGAY sa lahat.

At tanda ng PAGGALANG sa tradisyon at paniniwala ng mga kababayan naming hindi kumakain ng baboy, litsong manok naman ang sa kanila ay inaalok.

Ang mga paghahanda na ito ay hindi lamang para pasayahin kaming mga matatanda. Ito ay para maipakita sa mga kabataan ang ibig sabihin ng NAGKAKAISA.

Kaya sa mga kababayan ko, Babangon Tayo! Maging mapagmatyag at sa simpleng pag-iingat sa ating mga sarili ay maibabalik natin ang kaayusan ng bayan.

Sana makamit natin ang hustisya!

Biktimang Protektado

"Domestic Helper na minaltrato at Pinoy na ginahasa". 

Hindi ito bago. Unang dating ko pa lang sa Saudi ay mayroon ng ganyang mga kaso. At dahil sa malakas ang social media sa ngayon ay lalo pa itong napag-uusapan.Sana lang, ito ay mabigyan ng solusyon ng gobyerno at huwag nang maulit pa.

Al-Dawaah Guidance Center - dito kadalasang pumupunta ang mga expat na may mga problema. Sila ang pansamantalang nagpoprotekta at nagdadala sa mga biktima sa kani-kanilang embassy.

Ang mga pangyayari ay nag-iiwan ng mga leksyon. Sanay maging alisto at mapagmatyag tayo katulad ng Matanglawin ni Kuya Kim. Ito'y para maiwasan na maging biktima o ang susunod na target ng masasamang tao.

1. Laging dalhin ang iqama kahit saan magpunta (kahit magtapon lang ng basura sa labasan). Nagkakaroon ng dahilan ang isang pulis na manghuli lalo na kung walang maipakitang iqama. Ayos lang ito kung totoong pulis ang makahuli. Ang bansang ito ay hindi perpekto. Marami ring masasamang loob dito.

2. Huwag magpakita ng motibo para paghinalaang bading. Sa kilos, pananalita at pananamit.

3. Iwasan ang agaw-pansin looks. Ang pagiging modelo, fashionista o pagsuot ng matitingkad na kulay ng damit ay hindi angkop sa lugar na ito. Masyado kasi itong pansinin lalo na't majority ng kulay dito ay puti at dark colored na damit.

4. Lumabas ng magkagrupo lalo na kung hindi mo naman kabisado ang lugar. Iwasan ang gumala nang nag-iisa lalo na sa gabi. At kapag lumabas laging panatilihin na may load ang celphone para may matawagan sa tuwing may problema.

5. Magpatubo ng balbas o kahit ilang piraso lang ng buhok sa mukha. Ilang henerasyon na ang pinoy dito sa Saudi at lahat na nanggaling dito ay ito ang ipinapayo.

6. Makipagkaibigan kahit sa isang lokal lang. Sa oras ng pangangailangan at kapag siya ay iyong tinawagan, siguradong matutulungan ka.

7. Magbasa ng mga libro tungkol sa Islam. Nagagamit ang mga natutunan mga bagay kapag naiisahan ka. Kapag alam mong nasa tama ka, banggittin ang "Haram" o bawal iyan sabi ni Allah.

8. At higit sa lahat, sumunod po tayo sa patakaran at batas ng Saudi. Huwag nang ipilit ang bawal (please lang..) Hanap natin ay trabaho para makatulong sa pamilya at sa bansa kaya huwag tayong gumawa ng isang bagay na ikakasira ng sarili at ng mga kababayan natin.

Sa loob ng mahigit limang taon ko sa Saudi, ilang beses na rin akong nahipuan sa puwetan. Ilang beses na rin akong tinawag para sumakay sa kotse. Di ko alam kung ano ang gusto. Naranasan ko ring dinuro-duro ng isang lokal at muntik ko nang mabali yong hintuturo niya. Minsan ang sarap manapak, kaso ang pikon sa lugar na ito ay talo! Ganunpaman, masasabi kong mas ligtas pa ring tumira sa Saudi kung ikumpara sa Pilipinas. Kakaunti lang kasi ang naitalang krimen at respetado ang pamilya dito.

Ang sinapit ng ating mga kababayan ay kagagawan ng iilang masasamang loob na mga lokal at ng ibang mga dayuhan dito kaya huwag nating lahatin ang sitwasyon. May masamang tao talaga kahit saang lugar ka mapadpad.

Sana makuha ng ating mga kababayan ang hustisya sa kanilang mga sinapit.

Mga Hakbang para Maiwasan si MERS-CoV

Minsan nakakapagtaka. Sa ganitong panahon, ng makabagong teknolohiya, nadidiskubre pa ang mga ganitong klase ng sakit na dapat ay immune na tayo. Kung kailan may nakaimbento na ng gamot para lunasan ang isang malubhang karamdaman, e heto na naman. May bago na namang sakit na bigla na lang lumitaw. Kumbaga, para lang siyang kabute na biglang sumulpot at hinahanap pa ngayon ang kanyang orihinal na pinagmulan.

Brochure from www.moh.gov.sa

Si Middle East Respiratory Syndrome - Corona Virus ( MERS-CoV) ang pangunahing pinaglalaanan ng pansin ng Health Ministry dito sa Saudi Arabia sa ngayon. Mula sa aming company clinic, newspapers, at maging ang embahada ng Pilipinas ay nagpakalat ng mga preventive guidelines para iwasan ang kriminal na ito na pumatay na ng ilang tao.

At bilang isang indibidwal na nagtatrabaho sa bansang ito, ilalatag ko rin ang aking sariling prevention kit lalo pa't di ko pa masyadong kilala itong si MERS-CoV. Mahirap na ang mahawaan lalo pa't kasama ko ang pamilya ko dito.

1. Iwasan muna ang paggala at lumabas lalo na tuwing biyernes kung kailan di-mahulugang karayom ang mga daan sa dami ng tao tuwing weekend. Dedma muna sa mga walang katapusang weekend sale! Baka kasi isa sa makakabanggaan ng siko ay si MERS-CoV.

2. Iwasan muna ang pagbisita sa mga ospital kung di naman kailangan. Ang mga biktima ng virus na ito ay kadalasang nagtatrabaho sa hospital. Dito kasi si mahiyaing MERS-CoV nakikilala kaya nagwawala at nanghahawa.

3. Sa mga OFW na nagtatrabaho sa sales, at  iyong kailangan sa trabaho na kausapin ang iba't ibang tao, ay maiging gumamit ng protected masks. Hindi lang ang virus ang maiwasan kundi kasama rin ang ibang masamang hangin.

4. Pataasin ang immunity booster. Kumain kaya ng gulay at prutas, at uminom ng maraming tubig.

5. Panatilihin ang kaayusan ng personal hygiene. Nasa sarili na iyon kung paano tayo maglinis. May ibang tao kasi na sakitin kapag sobrang malinis sa katawan.

6. Iwasan ang mga kaklase ni MERS-CoV na sina sipon, ubo, at lagnat. Pinigang katas ng lemon at luya na pinakuluan sa tubig ang mainam na panlaban sa kanila. Kapag nararamdaman na paparating pa lang sila, unahan na kaagad ng isang baso ng lemon/ginger drink.

7. Ayon sa Ministry of Health, iwasan muna ang pakikipag-eye ball sa mga camels. Sa kanilang pagsusuri, ang virus raw ay nabubuhay sa respiratory ng camel (Alriyadh News). Kaya kung maari ay iwasan muna pansamantala ang karne at gatas ng camel hanggat hindi pa kumpirmado ang kanilang ginagawang pag-aaral. "Uncooked camel meat and raw camel milk are potentially harmful and could harbour the virus".

Ang bawat sakit ay may siguradong lunas. Sigurado ang mundo ay makakaraos mula sa pagsubok na ito.

Pagbarog Bohol, Bangon Kabisayaan

Conversation sa facebook noong October 15, 2013, 9am Saudi time.

OFW1: kumusta na ang lugar niyo?
OFW2: masyadong kawawa.. pati bahay ko.
OFW1: bakit. nadamage?
OFW2: sobra
OFW1: kumusta naman ang pamilya mo, ok lang ba sila?
OFW2: sa awa ng Diyos, safe naman silang lahat..
OFW1: hayaan mo na yang bahay. tayo ka na lang ulit ng bago. Ang mahalaga buo ang pamilya!

Isa sa mga kasamahan ko sa trabaho ang madaliang inayos ang mga dokumento para makauwi. Pinadapa ng 7.2 magnitude na lindol ang bahay na matagal niyang pinag-ipunan sa Bohol. Hindi na puwedeng tirahan ang kanilang bahay.

Hindi na kami nagpang-abot dahil magkaiba kami ng shift sa trabaho. At kahit holiday, nakipagcooperate ang mga staffs ng kumpanya para mapabilis ang kanyang pag-alis. Humangos ang government relation officer na isang Saudi national sa tawag ng emergency para ayusin ang kanyang visa.

Lumipad na siya kanina at bukas, makikita na niya ang kanyang pamilya na naghihintay sa isa sa mga evacuation center sa Bohol.
______________________________________________

Nakapanlulumo ang pangyayari sa Kabisayaan, lalong lalo na sa Bohol na sentro ng kalamidad.

Bohol -ang unang lugar sa Pilipinas na aking napuntahan simulang nasa abroad ako. At kahit di ko na naulit ang bumalik doon, nakatatak pa rin sa isipan ang napakagandang lugar na iyon. Ito ang lugar na dapat ay makita o kahit masilayan man lang ng bawat batang isinilang sa Pilipinas.

Ang tanawin sa Bohol ang kadalasang basehan ko ng magandang pasyalan. Katulad ng snorkeling site, ang Marine Sanctuary sa Balicasag island ang nanatiling una. Doon ko lang naranasan ang lumangoy kasabay ng napakaraming isda na animo'y nasa loob ng aquarium.

Snorkeling with fishes in Balicasag island, Bohol. Photo from Ms. J.

Sa pananampalataya, ay di ko na kailangang sabihin pa. Kitang kita sa ibidensiya. Ang dami ng lumang simbahan.

Dauis Church, Bohol

Maulang bisita sa Baclayon Church.

.

Ang Boholano ay  may malasakit sa kalikasan. Ang Chocolate Hills at tarsier na tanging nakikita ko lang sa libro at telebisyon ay personal na napuntahan noong 2008. Kung walang malasakit ang mga naninirahan dito ay malamang kahit ako ay di ko na sila naabutan.

At maraming lugar pa ang naipreserba at inaalagaan kaya ito'y naging isa sa mga paboritong tourist destination ng bansa.

Ang kahalagahan ng isang lugar ay dapat nating malaman. Ang pag-iingat sa likas na yaman na mayroon tayo ay dapat tularan. Ang pagpapahalaga at pagsisikap na panatilihin ang ganda ng mga sinaunang infrastructures ay kultura at kayamanan na ipinagmamalaki natin sa buong mundo. Para sa akin quota na kayo taga Bohol. Naabot niyo ang sukdulan na iyon. Ang pagpapanatili niyo sa ayos ng isang lumang bagay para sa kapakanan ng susunod pang henerasyon ay di mapapantayan.

Ang bawat pangyayari tulad ng  kalamidad ay may dahilan. Pagkatapos ng bawat unos ay may kasayahan. Batid namin ang pagdadalamhati sa mga nawalang mahal sa buhay. Hindi lamang sa mga taga Bohol kundi pati na rin sa lahat ng apektado sa Kabisayan. Ipinapanalangin namin kayo. Alam ko kaya niyo iyan. Matatapang yata ang lahi ni Dagohoy!

Pagbarog mga Boholanon...Barog Kabisayaan...

Amnesty extended!

Tambak!

Bumagal ang mga normal transactions sa aming kumpanya kapag involve ang government services. Nakatambak pa rin at di maasikaso ang mga iqama na for application at renewal. Dati kasi matagal na ang isang buwan para sa processing.

"Nothing finish for iqama, for all iqama", pailing-iling na sabi ng Government Relation staff namin . Hindi na ako nagtanong pa.

Naiintidihan ko, unang inaasikaso ang mga expat na may problema sa iqama status at iyong mga iligal workers na sinasabi. Top priority sila sa mga nagdaang buwan! Deadline na kasi dapat ngayong araw.

Maraming natuwa! Pinalawig pa ng Hari ang grace period ayon na rin sa recommendations mula sa Saudi Ministries of Foreign Affairs, Labor and Interior, business sectors at mga embahada.

"Hundreds of thousands of expatriates and Saudis breathed a sigh of relief across the country yesterday as Custodian of the Two Holy Mosques King Abdullah extended the amnesty period until Nov. 3. "-ARAB NEWS.

Magsisimula na ulit sa Nobyembre 3, ang mga sunod-sunod na inspection.

May apat na buwan pa ang mga expats na ayusin ang kanilang status.

"The Ministries of Interior and Labor call on all concerned people to work to meet all the statutory requirements and correct their status as soon as possible within the referred period, otherwise those who do not respond positively, they shall be subject to maximum penalties in accordance with the provisions of the regulations."-ALRIYADH.

Masayang balita din ito sa mga OFW dependents na nagtatrabaho. Binibigyan na rin sila ng pahintulot na magtrabaho ayon na rin sa mga kondisyon ng Ministry of Labor.

"Deputy Minister of Labor Dr. Mufraj Al-Haqbani said the amnesty period allows dependents of expatriates to work as long as they have a written request from the business that wishes to employ them, are at least 18 years of age and have been listed as dependents to legally resident expatriates for at least one year. The firm hiring the dependent must also have the consent of the sponsor of the dependent." - SAUDI GAZETTE

Nagkakaroon ng bagong pag-asa ang mga OFW na minsan ay nabigo at muling bumabangon dito sa Saudi.
At sa mga gusto nang umuwi. mabibigyan pa sila ng sapat na panahon na makaalis ng walang penalty.

Maraming Salamat sa Hari ng Saudi!

Boto mo, Rerespetuhin ko!

Nagsimula na ang Overseas Absentee Voting dito sa Saudi para sa pambansang Halalan ngayong Mayo.

Naalala ko noon, lagi akong officer sa classroom namin. Mga kamay na itinaas lang ang binibilang at tawag na doon ay BOTO na. Isang simpleng pulitika ang noo'y nasa eskuwelahan. Ngunit para sa akin, mas pipiliin ko pa ang simpleng botohan na mayroon ang isang maliit na silid kaysa sa napakalawak at napakagulong halalan na mayroon ang bansa natin.

Hindi ako makakaboto bilang Absentee Voter.
At hindi rin ako makakaboto sa Mayo.
Sa edad kong ito ay di ko pa naranasang bumoto.

Normal na tanawin tuwing Election.

Subalit di ko rin masisi kung ganito ang naging pananaw ko. May pinagdaanan lang kasi. Tuwing election ay laging ko itong naalala. Sa tigas nitong ulo ko ay di ko maisip na nangyari iyon na ikinahiya ko ng sobra.

Ano ba kasi ang nakain ko sa araw na iyon nang bigla ko na lang naisip na pumunta sa opisina ng Comission on Election (COMELEC). Ito iyong halalan na natalo si FPJ. "Hello Maam, magpaparegister po ako in advance". Nagkatinginan ang mga staff. Parang  mali ako ng opisinang napasukan?"Sir, hindi puwede!". "Bakit hindi po puwede". Wala pang registration period". Madali lang naman sanang intindihin pero bumigkas pa ulit ako ng "Bakit po?" "Patakaran kasi yan." sabi ni Maam. "So hindi po talaga puwede?". "Ang kulit niyo!" Nakulitan sila sa akin sa gayong gusto ko lang namang magparegister. First time sana.

"E anong trabaho niyo kapag walang registration at eleksyon?". Naisip ko pa sanang itanong kaso di naman ako naghahanap ng gulo. Sa akin na lang iyon.Hihintayin at kailangan ko pang maranasan ang siksikan tuwing registration period.

Ang una at huli kong pagtapak sa opisina ng COMELEC ay memorable. At dahil sa trabaho ay di pa ako nakapagtiming ng registration period.

May ilang eleksiyon na rin ang nagdaan. At kung sakaling ako ay voter sa mga araw na iyon, malamang naipakain ko lang ang balota ko sa PCOS machine nang blanko.

"Serbisyo sa bayan". Common term na iyan. At ang salitang POLITICIAN ay nagbago ng kahulugan. Kailan kaya maiaalis ang katagang CORRUPT na nakakabit sa isang POLITICIAN? Dahil kahit anong husay at linis sa pamamahala ng isang PULITIKO ay may mga tao pa ring nakakapagsumbat sa kanya ng gahaman.
PLATAPORMA? Ito ay lumalabas lamang tuwing sasapit ang eleksyon. Hidi mo rin masisisi ang mga pulitiko dahil mahirap talagang gumawa ng batas na ipapaunawa at susundin ng ilang milyong tao.

Hindi ba puwedeng ihambing ang halalan sa isang marathon? Di ba mas masaya kung sa iyong pagtakbo ay may kasabay ka na kakuwentuhan? Hindi iyong nagsisipaan, naglalamangan, at naghahamunan para lamang mauna sa finish line. Leadership pa naman ang position na pinagtatalunan..

Ganoon din sa mga botante. Ang magkakaibigan ay naging magkaaway dahil lamang sa mga pinunong nais nilang ihalal. Magkakaiba ang kandidatong sinusupurtahan. Ang kandidatong LIKE mo ay HATE niya pala. Kaunting usapan lang, napupunta na kaagad sa mainit na debate. Puwede nang pang FACE to FACE sa show ni Amy Perez. Ang masakit pa nito, ay kaunti lang sa mga botante ang mayroong tinatawag na RESPETO.

Binoto niya si M, samantalang ibinoto naman niya si H. Sana walang pakiaalaman. Respetuhan lamang.

Minsan naisip ko. Tama lang na hindi ako nakakapagboto. Walang pila, walang hassle, walang gulo. Maghihintay na lamang sa kung sino ang mananalo. Lasapin ang ganda ng kanyang pamamahala at magtiis na lamang kung ang paglilingkod ay baluktot. May katapusan din naman ang term niya.

Ganunpaman, ito pa rin ay mali. Sayang ang isang boto ko para sa totoo at karapat dapat na kandidato. Malamang sa susunod na halalan, makakasali na ako. Sa ngayong 2013, blanko pa rin ang balota ko.

Good Luck po sa inyo mga botante! Mga mamamayan ng Pilipinas.

Trabahong Part Time

Marami akong nakasalamuha na mga pinoy Part Timers dito sa Saudi. Sila iyong mga kababayan na may ibang pinagkakakitaan maliban sa trabaho kung saan sila nahire.

Para sa akin, wala namang masama sa ginagawa nila. Ang pag-asenso na hinahangad ng isang OFW ay tama lamang na sinasabayan ng sipag at tiyaga. Para sa kanila, sayang ang mga nalalabing oras ng isang araw na walang kikitain.

"Sayang ang oras. Sayang ang pagkakataon. Pera din yan!"

Isang halimbawa ang isang kababayan na dahil sa pagluto ng masarap na pansit bilang sideline ay nagresign sa pagiging secretary at nagtayo ng isang Pinoy restaurant sa tulong ng Arabo. Sa kalaunan ay lumakas ang negosyo at nagkaroon pa ng isang branch at isang panaderya. Maraming Pinoy ang nabigyan niya ng trabaho. Ang tagumpay niya ang nagpatikim sa amin ng mainit at malinamnam na pandesal na mabibilhan habang nagtratrabaho sa kaharian. Isa siyang inspirasyon na dapat talagang tularan.

Kadalasang may mga Part Timers ay ang mga Pinoy restaurants. Kung hindi waiters, ay makikitang nasa kusina. Malaking tulong ang mga part timers dahil kaunti lang naman talaga ang mga original na empleyado ng isang restaurant.

Meron ding nasa barber shops at saloons. Kung magaling lang din sana akong manggupit, e baka gawin ko rin ito. Kulang na lang ay bigyan ng transaction number dahil sa marami ang kliyente dito. Mahaba ang pila dahil napakarami ang mga kababayang may long hair, may puting buhok, at maduming kuko. Isang larawan na talagang napakasipag ng mga pinoy dito sa Saudi. Naging last priority na nila ang mag-ayos ng sarili.

Sa mga dependents naman ng mga OFW na nandito sa Saudi, sa kabila ng "Not allowed to work" na nakatatak sa mga visa ay may ibang nagkakaroon ng trabaho lalo na iyong may propesyon ng pagtuturo o accounting. Sila ang kadalasang kinukuha sa mga eskuwelahan para magturo.

Marami pang ibang pagkakakitaan dito sa kaharian kapag ang hanap ay pera. Kung talagang masipag at maabilidad lang. Ang iba ay bilang construction workers, private drivers, sale clerks, at marami pang iba basta di lang mapili sa trabaho.

Subalit nag-iiba na ang kalagayan ng mga Part Timers sa ngayon. Sa sunod sunod na pagraid ng mga Saudi Police sa mga establisments para hulihin ang mga ilegal workers ay kasama na rin doon ang mga kababayan nating Part Timers. Taliwas kasi ito sa mahigpit na labor rules ng kaharian. Hindi masama ang maghanap ng dagdag kabuhayan subalit ang batas ay batas. Wala tayong ibang magawa kundi ang sumunod na lamang.
Mababasa ang karagdagang impormasyon sa Arab News.

Kahit legal tayong mga OFW sa Saudi, hindi natin maiwasan na magkamali. Malamang dahil sa ating kakulangan sa kaalaman sa mga patakaran lalong lalo na sa batas ng kaharian. Ganunpaman, ang desisyon ay nasa atin pa ring sariling kamay.
_________________________________

Common Violations and Penalties by us ( for our informations)

#5. Practice of work by the dependent such as wives and children - SAR1,000 for first offense, SAR2,000 for second offense, SAR3,000 for third offense and the issue will be referred to Minister of Interior for termination of Iqama and deportation.

#7. Employing an expatriate with a visitor's visa - deportation if the visa is still valid. And if the employer is an expat resident (valid iqama holder), he should fined and considers himself for deportation.

#14. Sheltering the over stayer after performing Hajj assisting him to stay illegally in the country - if the violator is an expat resident, the fines is SAR10,000 or one month imprisonment and subject for termination of iqama and deportation.

#21. Expat resident working for another employer or for his own account - termination of iqama and deportation.

#28. Expat working for an employer other than the one recruited him - deportation and banned to return in the kingdom for two years.
______________________________

Anong bago sa NAIA?

Tatlong beses akong nakapagbakasyon noong nakaraang taon kaya kahit papaano ay may masasabi kahit limitado lang ang kaalaman sa kung anong bago sa paliparan natin. Ito ay base sa sarili kong experience.

FEBRUARY. Pinawisan si Misis. Tatlong tanong lang ay tinatakan na ng immigration officer ang kanyang bagong passport sa NAIA 2. Nagpasalamat siya dahil nalampasan na niya ang mapanuring mata ng counter na ito para sa mga Pinoy na gustong magtour sa ibang bansa. Subalit hindi pa pala tapos. Hinabol at ininterview siya ulit ng dalawang immigration officer. Bukod ang dalawang opisyal na ito kaysa doon sa nakaupo sa counter. Tinanong si Misis. "Sinong pupuntahan mo sa Bangkok? Ano ang kumpletong pangalan ng asawa mo? Kailan kayo ikinasal? Saan siya nagtatrabaho? Anong trabaho niya? Anong kumpanya niya? Kailan ang birthdate niya? Kailan siya huling dumating? Kailan siya huling umalis?" At marami pang tanong. Nasagutan lahat ng asawa ko ang mga tanong nila dahil naabisuhan ko na siya na ihanda ang sarili sa mga posibleng tanong sa immigration. "Wait lang ha, tanungin ko muna ang boss namin." Saglit na naghintay. " O paano ito?" tanong ng isang officer. "Okey na yan, nasagutan naman niya lahat ng tanong," sagot ng isa. Napangiti ako nang nagtext si Misis na nasa predeparture na siya habang hinihintay ko siya sa Bangkok.

Nang ikinukwento ni Misis ang unang karanasan niya sa international hall ng NAIA, di maiwasan na uminit ang ulo. Ganito ba talaga kahirap ang makalabas ng bansa? Normal ba ang ganoong tanong o may motibo kaya nagtatanong? Marami na akong nabasa na ganito rin ang experience nila. Ibig sabihin ito na ang standard? May tatak na ang passport, haharangin ka pa! Hindi man lang nila binabasa ang mga dokumentong inabot sa kanila ni Misis. Hinahawakan lang. Nandoon ang kanyang employment certificate, leave certificate, bank certificates, return flight tickets, trip itinineraries, at hotel voucher. Mabuti na lang dala ni Misis ang marriage certificate at baka iyon pa ang dahilan sa pagkapalya ng aming bakasyon.

Arrival sa NAIA 2 mula sa Bangkok. Pila sa immigration halos 15 minutes. Mabilis kahit madaming nakapila. Medyo natagalan lang sa pagkuha ng bagahe. Naabutan pa kasi namin na galing pa sa ibang flight ang mga bagaheng nasa conveyor. Kaunting hintay lang. Nakalabas kami ng airport after 40 minutes.

Philippine Airline in Bangkok International Airport

MAY. Dumating sa NAIA-1 ng 10:15 ng gabi. Parang nakaexpress lane na ang mga OFW sa immigration. Hindi na katulad dati na napakahaba ng pila sa OFW lane. Ganunpaman, kahit halos himatayin ka na sa bilis ng hakbang para lang makauna sa immigration ay wala pa rin itong silbi dahil magtatagal ka rin sa pagkuha ng bagahe. Mahigit 30 minutos bago inilabas ang bagahe ko. Halos panghuli na. Nakalabas ako ng airport after 45 minutes. Mabilis na rin. At sa arrival hall. Masyadong masikip. Kawawa ang mga pamilyang naghihintay. Masyadong mainit kahit gabi na.

Pagbalik. NAIA-2 domestic to NAIA-1. Sa lapit na iyon pero halos 30 minutos ang itinagal. Limang minuto lang sana ang biyahe kung walang trapik. Malaking tulong ang airport transfer shuttles. 20 pesos lang ang pamasahe at aalalayan ka pa sa pagbuhat ng bagahe. Sana ganyan ang totoong serbisyo!

NAIA terminal 2

NOVEMBER. Dumating sa NAIA-1 ng 9:10 ng umaga. Hindi na kailangang magmadali. Kaunti lang ang mga pasaherong dumadating. At dahil sa wala masyadong pila, napansin ko na marami na palang immigration counter ang kanilang idinagdag kaya walang duda, ito na iyong sinasabi nilang may nagbago sa NAIA.

Katulad pa rin ng dati, mahigit o kumulang 30 minutos pa rin ang bagahe bago nakalabas ng conveyor. Mapupuna rin na may mga CCTV ang lugar kung saan inilipat ang bagahe mula sa trailer papunta sa conveyor. Ang mga ginagawa sa bagahe ay mismong napapanuod ng mga pasahero. Halos 40 minutos bago ako nakalabas ng airport.

NAIA-1 to NAIA-2. Walang trapik kaya saglit lang ang pagbiyahe. Nakakapanibago ang NAIA-2. Kakaunti lang ang pasahero di katulad dati. Hindi na kasi lahat ng PAL flights ay nakabase sa terminal 2.

Sana maranasan ko rin ang 25 minutes travel out sa airport. Sa palagay ko mararanasan mo lang iyon kung ikaw ay:
1. Hand carry baggage lang ang dala.
2. Business Class passenger ng isang airline kung saan prioity ang bagahe mo.
3. VIP visitors (officials, ambassadors, artista, diplomat, etc.)

__________________________________________

Bagong taon, may bagong aabangan.
Pababa nang pababa ang palitan ng pera dahil sa malakas na ekonomiya ng Pinas. Mataas pa rin ang mga presyo ng bilihin sa Pinas. Kawawa ang mga papadalhang pamilya dahil liliit ang perang matatanggap. Kapag kinulang na ang panggastos.......
Mali pala. Kawawa pala ang OFW. Wala siyang magawa kundi dagdagan ang perang ipapadala.

Doomsday Survivor

Disyembre 21, 2012, napaniwala ka ba na katapusan na ng mundo?

Dahil nga sa may pakialam tayo,hindi natin maiwasan na mangamba sa mga haka-haka at prophesies ng mga masasabi nating dalubhasa na sa ganitong mga pangyayari.

Malamang nacurious ka rin at nagbasa ng mga facts tulad ng mga hulang mangyayari. Bigla mong niresearch ang Mayan tribes at ang kanilang kalendaryo na may malawak na kaalaman sa astronomy.

Hinanap mo rin ang mga articles sa hula ni Nostradamus at ng iba pang nag-uugnay sa katapusan ng mundo. Nalaman mo rin na may isa palang  planeta na tinatawag na Nibiru ang bibisita sa mundo at magdudulot ng "pole shift". Iyong tipong pangarap mong white Christmas ay posibleng mararanasan na ng Pinas.

 May mahigit  4 million clicks ang video na ito. Facts mula sa NASA.

Naging interesado ka rin kung paano haharapin ng mundo ang huling paghukom ayon sa Bibliya, sa libro ng Revelation.

Bigla mo ring naaalala ang pelikulang napanood mo noon tulad ng Armageddon, Deep Impact, The Day after Tomorrow at ang iba pang pelikula na iyong mga bida ang nakakaligtas mula sa pagsabog ng bulkan, lindol, tsunami, bagyo at pagbaha. Naitanong sa sarili, makakaligtas pa kaya ako? Ang pamilya, ang kamag-anak, ang mundo. May matitira pa ba?

 Ang ganda ng langit kanina.

Tapos na ang araw na di ko pinaniwalaan. Umaga na, unang araw sa bagong cycle ng Mayan calendar.

Ang prophecy ay hindi kasinungalingan. Ang mga kalamidad ay simbolo ng katotohanan. Naniniwala akong ito'y magaganap. Kung kailan? Wala pong nakakaalam.

Pagsabog sa Saudi

Isang linggo ang nakalipas, pagkatapos nang aksidenteng nangyari sa Riyadh. Hindi lang kasama sa usap-usapan ng mga kapwa Pilipino kundi kahit ng ibang mga lahi ang mga pangyayari. Nakakagimbal at nakakalungkot dahil marami ang mga nasugatan at namatay. Nagsipagsulputan rin ang mga larawang kuha ng mga nakipanood at inilagay sa internet. Ang mga larawan sa ibaba ay galing sa www.alriyadh.com.

 

Matindi ang naging pinsala.

Nakuhanan pa ang actual na pagresponde sa isang OFW. Nakilatis na isang Pinoy dahil sa kanyang suot na basketball short.

Sino ba ang dapat sisihin?

Higit kanino man, mali ang mambintang lalo na't aksidente ang kinasasangkutan. Huwag nating ipataw ang pangyayari sa trailer driver na napag-alamang OFW rin. Sa bilis ng mga pangyayari ay malaking pasasalamat na siya ay ligtas. Ang trabaho ng isang trailer driver ay di lang umiikot sa manobela at pagpapatakbo ng mga nagsisilakihang sasakyan. Alam din nila kung ano ang kargamento at ang epekto nito sa tuwing ito'y nasira, tumagas o nacontaminate. Ang ganitong pangyayari ay di niya kontrolado.

Medyo bumaba ang tiwala ng ibang lahi sa ating mga Pinoy dahil sa pangyayari. Ganunpaman, ito po ay aksidente at walang may gustong mangyari. Hindi lang naman lahi nila ang namatayan, may Pinoy rin.

Karamihan sa mga OFW sa Saudi ay makikita mo sa constructions at mga front liners ng mga chemicals, petrochemicals, oil and gas plants, at refineries na laging nakakahawak ng mga delikado at nakakatakot na mga chemicals. 

Kaya sa lahat ng mga Kababayan, Doble Ingat po tayo!

Plastic Free Mind

IMAGINING PLASTIC. Mula sa latak ng mga Oil Refineries nanggaling ang mga monomer o hydrocarbons. Sa halip na itapon, sinasalo ito ng mga Petrochemical Industries (kung saan tayo nagtatrabaho) para maging polymer resins at mapakinabangan. Ang polymer resins ang raw materials ng Plastic Industries na gumagawa ng mga bagay na makulay, magaan, at mas komportable. Pangmatagalan o pansamantala man.

Sunod-sunod ang mandatory plastic ban sa mga main cities sa Pinas. Hindi ko mawari kung ito'y totohanan na talaga o pansamantala lang. "Tama ito" ayon sa mga Environmentalists na nagmamalasakit sa kalikasan ngunit "di ito ang solusyon" ayon naman sa mga Engineers na nagtratrabaho sa mga plastic industries.

Buhat noong bumaha kasama ang basura sa kamaynilaan, marami na ang sumusunod sa panawagan na bawasan ang paggamit ng plastic bags. Para sa mas malinis na kapaligiran, pag-iwas sa pagbaha, at pangangalaga sa Inang Kalikasan. 

"PLASTIC FREE", parang may mali yata sa ganitong tarpaulin printing sa mga malls at nakikita ko sa TV. Hindi ibig sabihin na kapag walang plastic grocery bags ay wala nang plastic. Ang film ay isa lamang application ng plastic kung saan ginagawa itong manipis at transparent katulad ng liners at grocery bags.

May iba't ibang klase ng plastic depende ito sa kanilang origin component o tinatawag na "monomer". Ang resin plastic code ay para sana mapabilis ang seggregation ng plastic. Ito ay makikita sa ibabang bahagi ng bawat bote. Lahat sila maliban sa polystyrene(PS) ay may film applications kung saan maaring gawing plastic bags. (Inilista ko na para di ko makalimutan at sana makatulong dagdag sa kaalaman! Ito ay base sa mga nakikita kong plastic made materials sa loob ng bahay.)

 PET o PETE (Polyethylene Terephthalate) ay madalas ginagamit sa mga naiinom nating bote ng tubig o juices, lagayan ng mga candies sa tindahan, garapon at mga cosmetics bottles (baby oil, gel, facial cleanser).
Medyo malambot at clear ang mga lagayan na tipong alam na natin ang kulay, hugis, at dami ng laman kahit tinititigan lang.

HDPE (High Density Polyethylene) ay madalas lagayan ng mga cosmetic products (lotion, powder), rekados sa kusina (asin, paminta, toyo, suka) at bote ng mga gamot at shampoo.
Makapal at may katigasan ang mga bote. Kadalasan na pigmented o may kulay ang plastic na ito.

PVC (Polyvinyl Chloride) ay madalas ginagamit sa blister packs ng mga gamot, blood bags, floor tiles, shower curtains, at electrical insulation. Kapag sinasabing PVC, water pipes na kaagad ang iniisip natin.

LDPE (Low Density Polyethylene)  ay kadalasang film kaya makikita mo ito bilang bags at malalambot tulad ng mga squeezable bottles (ilang brand ng shampoos). Ito rin yong packaging ng mga tinapay, frozen meats at ginagamit na pantakip sa mga ulam.
Malambot ngunit matibay kaya nakakagawa ito nang pangmatagalan at matibay na packaging bags.

PP (Polypropylene) ay gamit na gamit sa pagsasaka dahil sa sako. Ginagawa din itong mga baunan at plato. Madalas din lagyan ng mga beauty products (deodorant, lotions)
Matibay at matigas.

PS (Polystyrene) ay madalas suki ng mga food chain. Lagayan ng mga take out! Damay pa ang plastic na kutsara, tinidor at baso na lagi nating ginagamit sa mga parties.
Madalas madaling mapudpod o madaling punitin ang plastic na ito. Minsan rigid din o matibay ang pagkagawa.

OTHER, PC (Polycarbonate), baby milk bottles at mga sachets ng shampoo at toothpaste.Iyong 5 gallons na bote ng tubig ay gawa din nito.
Ang material nito ay binubuo ng higit sa 2 combination ng mga materials (1 to 6).




Ang PET (1), HDPE (2), PVC (3), at PP (5) ay halos di nagkakalayo sa mga gamit at applications. Iyong mga kagamitan na pangmatagalan tulad ng mga malalaking containers, tubo ng tubig, at mga plastic materials na makikita sa ating bahay, kotse, laruan ng mga bata, at mga kasangkapan.

Ang application ng bawat plastic ay depende rin sa availability ng plastic resin sa lugar at sa paggagamitan o demand ng mga kustomer. Halimbawa, sa bote ng gamot, minsan ang bote ay yari sa HDPE o minsan PP.

Masyadong malawak at versatile ang gamit ng plastik sa ngayon. At kapag dumating ang araw na required ang bayong sa pamamalengke. Itong mga Plastic Industries, gagawa din sila ng mukhang bayong pero mas matibay pa sa bayong dahil hindi naluluma.

Kakaunti lang sa Pinas ang plantang gumagawa ng "polymer resin", ang main materials sa paggawa ng plastic, kung ikumpara dito sa Middle East. Ibig sabihin kakaunti lang din sana ang iniexpect nating basura. Iyon ay kung mayroon tayong tamang seggragation, pagtatapon, at pagrerecycle ng ating  plastic na basura.

OFW, Bagong Bayani nga Ba?

Maglilimang taon na ako dito sa Saudi. At para yatang mapabilang ako sa mga OFW na di malaman kung saan napunta ang perang pinagtrabahuan. Wala pa rin akong ipon! Di naman ako magastos at maluho. Ang lahat ng gusto kong bagay o lugar na pupuntahan ay pinag-iipunan. Isa rin ako sa mga taong pinalaki sa utang ng mga magulang pero di nakasanayan ang mangutang. Ayokong mangutang! Sapat naman ang kinikita ko dito. Mayaman na sana ako kung sarili ko lang ang pinapalamon ko.

Maglilimang taon na. Marami na rin akong natulungan. Naipagawa ng malaki at matibay na bagong bahay ang mga magulang at nabigyan ng panghanapbuhay ang may asawa ng mga kapatid. Iyon nga lang, di ko naman hawak ang paglago ng kanilang kabuhayan. Lagi ko ngang binabanggit sa kanila na hanggang sa puhunan lang ako. Ang diskarte sa kanilang pag-asenso ay hawak din nila. Hindi maitatago na umangat ang pamumuhay ng pamilya simula noong nasa Saudi ako.

Maglilimang taon na. Wala akong hinahangad kundi maging mapanatiling malusog ang lahat. Iniisip ko nga, ayos lang sa akin kahit walang ipon kung ang kapalit nito ay panghabambuhay na magandang kalusugan ng mag-anak ko. Aanhin ko naman ang malaking ipon kung palagi namang may nagkakasakit sa pamilya. Masaya na ako sa tablado kapag kalusugan ang kalaban.

Maglilimang taon na. Ang maayos na kasal (walang utang) at munting bahay kubo pa lang ang masasabing naipundar ko. Wala pa sa kalagitnaan ang mga sinusuportahan kong kapatid na nag-aaral. Magbibilang pa ako ng maraming taon para makapagtapos sila at masasabing tagumpay ang pinuhunan ko. Tuloy pa rin ang buwanang sustento sa pamilya. Parte kasi iyon ng di maiwanan kong obligasyon bilang anak. Ang pagbibigay ng sukli sa pagpapalaki ng mga magulang. Ako'y naging sandigan lalo na sa problemang pinansyal. Talagang ganoon yata ang papel ko.

Maglilimang taon na. Tuloy tuloy pa rin ang trabaho ko dito. Di ko naman masasabing kayod kalabaw o kayod marino ang trabahong napasukan ko. Nakakapagod pero ganoon talaga ang trabaho, kailangang pagpawisan. Bata pa ako para tumigil at magpahinga. Marami pa akong gustong gawin at lugar na pupuntahan. Magagawa ko lamang iyon kapag dito ako, malayo sa pamilya.

Sa nakaraang SONA ng pangulong Aquino, napangiti ako na kahit paano may kaunting ipinagbago ang bansang kinamulatan ko. Kahit kapalit nito ang lumiliit na palitan ng ipinapadala kong pera sa pamilya. Walang problema sa akin kung di man nabanggit ang mga OFW sa kanyang talumpati. Ang mahalaga, ginagawa ko ng maayos ang trabaho para mabuhay ko ang sarili at ang lumalaki kong pamilya. Kung nadampian man ng tulong ang ekonomiya mula sa kakapiranggot kong padala ay isa yan sa napakagandang balita. Hindi lang pamilya ang natulungan ko kundi pati na rin ang bansa kahit sa konting pamamaraan.

Maituturing na nga akong bayani ng pamilya ko. At ang bayani, sa pagkakaalam ko, gumagawa ng mga bagay na walang hinahangad na kapalit. Di naghihintay ng papuri!

OWWA Payment at $50, Benipisyo o Pasanin?

 Masigabo sana itong palakpakan kung tinapyasan ng 50% ang mga fees ng OFW.

Dahil isa akong OFW;
1. Nababawasan ng isang araw ang bakasyon dahil sa obligasyon sa POEA.
2. Tumaas ang contribution sa PhilHealth. Dagdag benipisyo?
3. Nakikipagsiksikan sa mga pila sa POEA. At kahit sa DFA!
4. Kumukuha ng OEC bago umalis. Para laging updated ang mga balances.
5. Libre ang travel fees at terminal tax sa international airport. Ang domestic terminal tax, kailangang bayaran.
6. Pipila sa OFW lane sa immigration. Mas maginhawa ang pila kapag turista.
7. Mas mataas ng singil ng mga paninda kapag nalaman na OFW.
8. Mas mataas ang bidding ng mga taxi. Minsan may alak at sigarilyo pang involve.
9. Walang tax na binabayaran yearly, kaya nalilito kung magkano ang idideclare kapag kumuha ng cedula.
10. Target na maging "gatasan". Ayos lang basta kapamilya huwag lang ng ibang tao!

Kapag may dagdag na bayarin ang isang OFW, may karapatan bang tumanggi? Malaki man o maliit ang mga contributions,ay di pa rin ito nararamdaman.

Dagdag bayarin, dagdag BINEPISYO O PASANIN? At kahit di ito natuloy,
I CONDEMNING HOUSE BILL 6195

May Scholar ka ba?

Masayang Pagtatapos.

 Marso na naman, araw ng pagtatapos.

Para sa isang OFW, ligaya at ginhawa ang dulot ng buwang ito. Sa wakas, tapos na rin ang pinapaaral na anak, apo, kapatid, pinsan, pamangkin, anak ng kaibigan, anak ng kapitbahay at kung sinu-sino pang kakilala na humihingi ng suporta para makapag-aral. Minsan, iniisip nang magpatayo ng isang foundation para lang mabigyan ng edukasyon at tulungang makapag-aral ang mga kabataan.Sa pagsisikap sa ibang bansa ay todo din ang sikap ng mga kabataang ito na makapagtapos hindi lang dahil sa sariling pag-asenso kundi para makabawi sa mga taong tumutulong sa kanila. Kaya nga yung mga Anak ng Pinoy Expats ay nagsisikap sa pag-aaral para pauwiin na ang mga magulang na OFW at sila naman ang magtatrabaho bilang ganti sa sakripisyo nila.

Para naman sa ibang OFW, ang buwang ito ay perwisyo at disappointment ang nararamdaman dahil kabaligtaran ang nangyari at di sumang-ayon sa mga gustong plano. May iba kasing kabataan na talagang mahirap umintindi sa katayuan ng isang OFW. Kung bakit nasa ibang bansa. Kung bakit madalang lang umuwi. Kung bakit mas pinili ang magtrabaho sa dayuhang bansa kaysa atupagin ang pamilya.
At dahil OFW ang isang kapamilya at medyo guminhawa ang buhay, ay halos tamad at wala nang ganang mag-aral. Nagrerebelde at nawawalan ng respeto. Maraming hinihinging luho tulad ng gadgets, damit at marami pang iba. At dahil OFW at para makabawi ay nasusunod ang mga kagustuhan nito.

Kung tutuusin, malaking porsyento sa remittance na ipinapadala ng OFW ang napupunta sa tuition. Kadalasan ngang rason ng isang OFW kung bakit nasa abroad ay para mabigyan ng magandang buhay ang pamilya at makapagtapos ang mga bata. Ngunit minsan, di naiintindihan ng kabataan na ang magandang buhay na sinasabi ng kapamilyang OFW ay isang cycle na kailangan din ng kanilang tuloy-tuloy na partisipasyon.

Kaya ngayong Marso, ilan pa ba sa mga kabataan ang naghahangad na sana makauwi na ang kapamilyang nasa ibang bansa? Ilang graduating students kaya ang naghihintay at humihiling na sana makauwi si Papa na nasa Saudi sa graduation niya? Ilang estudyante kaya ang nagpapasalamat at iniaalay ang kanilang mga diploma sa mga OFW na sponsors nila?

Happy Graduation!

Imagine a World without OFW

Mula sa mga piraso ng karton na ipinagdikit-dikit at hinugis bangka, di ko akalain na kaya niya akong isakay at ilutang sa karagatan. Ito ang natutunan ko sa aming Team Building Workshop kamakailan.

Natutunan ko rin ang kahalagahan, pakinabang, at kakayahan  ng bawat isang indibidwal kung ito'y ipinagsama sa isang layunin na kailangan ng matinding desisyon. Tao nga pala tayo na may sariling pag-iisip at diskarte sa buhay. Lahat tayo ay may kusa at may iba't ibang pananaw sa isang bagay!
Ganunpaman, lahat tayo ay may mga tungkulin na ginagampanan. Huwag nating isipin at bilangin ang ating mga kahinaan dahil minsan ang ating inaaming kahinaan ay siya nating kalamangan sa iba! Bawat isa sa atin ay mahalaga!

 Nakita ko ito na nakabalandra sa facebook. Tatlong taon na ang nakalipas nang inilathala sa Arab News ang pagsasalarawan ng isang Saudi national sa kahalagahan ng OFW sa bansang disyerto.
Saludo ako dito!

 

Isa lang si Muhammad sa maraming Saudis na pinahahalagahan ang ating presensiya dito sa kanilang lupain

.

NAIA - More Fun?

Good News. May bagong slogan campaign ang Department of Tourism, "It's more fun in the Philippines". Kahit ano pang slogan yan, "Choose o Wow Philippines", basta kapag dito ka sa Saudi, talagang aandar ang homesick sa napakagandang bansa na kinagisnan . Ang campaign na ito ay para makaengganyo ng mga turista at dayuhan  para bisitahin ang bansa, kaya "Utang na loob, bisitahin niyo naman ang Pilipinas!"

Good News. Magroroll back ang terminal tax ng NAIA mula P750 at magiging P550 na! Napakagandang balita!

NAIA terminal 2

Sa opinyon ko, walang problema kung magbago man ng brand name ang DOT dahil hindi naman ang titulo ang nagtataas ng turismo. Kilala na tayo dahil sa ating magagandang lugar. Kapag nagbasa ka ng mga travel blogs ng mga dayuhan, talagang pipiliin nila ang lugar natin. Manghang-mangha sila sa ganda ng kapuluan natin. Iyon nga lang sa dami din ng puna at hirap na dinanas, parang inilagay na lang ang Pilipinas sa isang larawan at hinayaang kumupas. Para makamove-on ang DOT, unahin muna nilang ayusin ang gusot sa pangunahing pinto ng mga turista sa bansa, ang paliparan.

Airports. Perwisyo ang tawag sa nararamdaman at daratnan sa NAIA lalo na sa terminal 1. Sa pagbabasa ko ng Yahoo News tungkol sa paliparan natin, talagang makakarelate ako. Akala ko dati, ako lang ang nakakapuna. Mahabang pila (madami pala ang gustong umalis sa Pinas), at iyong mga empleyado na nagpaparinig at nanghihingi ng gift, souvenirs, pera, at iba pa. Totoo po iyon. Noong unang uwi ko, iniwan ko ang mga bags ko sa lapag, doon malapit sa may nakatayong security guard para kumuha ng pushcart. Pagbalik ko humihingi ng pangkape si Sir. May kapalit pala ang bawat serbisyo sa NAIA. Mabuti na lang at may tira akong peso noong umalis ako. OFW at lokal ako pero may ganoong eksena, paano na kaya kapag foreigner na? Isa lang ako sa napakaraming lokal at dayuhan na nakaranas ng ganoon kagandang pagtrato.

Sa mga isyung pangingikil, pandurugas, pangongotong at mga under the counter na mga binabayaran ng mga turista at mga OFW, sana'y matanggal na ito. Ito'y sakit na nakakaapekto sa ating lahat. Totoo, luma ang pasilidad at terminal natin at kapag irerenovate nila ang airport, isama na rin ang mga kawatan at masusungit na immigration, customs, at airport staffs. Kinahiligan na yata nila ang magsungit at manigaw sa mga bagong dating na halos pagod at walang tulog dahil sa ilang oras na biyahe. Kaunting pasensiya at paggalang naman!

Kung napaswerte at di nakapaglabas ng pera sa loob ng airport, babanatan ka naman doon sa paradahan. Sa ilang beses kong pag-uwi, isang beses lang akong nakasakay sa airport taxi na hindi naholdap. Holdap kasi ang tawag kapag napasobra ang bayad dahil sa demand ng driver. Padagdag daw!Minsan, hiningan ako ng imported na sigarilyo, ni ako nga di naninigarilyo. Patawa. Swerte ang may mga kamag-anak na sumundo pero yung mga uuwing probinsya, napakamalas. Hindi naman tayo maramot sa mga tao lalo pa't  maganda ang serbisyo.

Mula dito sa disyerto, sana sa muling pag-uwi ko, may ipinagbago na sa NAIA. At lahat ng mga OFW ay sasalungat kapag sinabing worst airport ang NAIA. It's more fun in the Philippines!

Usapang Pork, Tax, at Bonus

Bawal po ang masarap!

 DBM Secretary Florencio Abad urged the public to remain vigilant on how the government spend its money. Pakibasa dito!

Ewan! Di ko lubos maintindihan ang tinatawag na pork barrel. Di rin kasi ako interasado basta usapang pangpulitika. Pero sa dami ng numbers na involve sa usapang pork and barrel, e kahit sino naman siguro pwede ring makiusyuso kahit ang isang katulad ko.

Tuwing Disyembre sa kumpanyang pinasukan ko dati sa Pinas, lahat ng empleyado ay excited na malaman kung naabot ba ng kumpanya namin ang sinasabing production target at kung malaki ba ang kinita. Dito kasi nagbabase ang namumuno at mga stockholders para magdeclare ng Christmas bonus na ni kahit minsan ay di pumalya. At kapag kumpirmado, hayun, sobrang saya namin. Dahil sa bonus na ito, nagbibigay ito ng dagdag na dedikasyon para magsikap at pag-ibayuhin pa ang trabaho dahil  parang nagkokomisyon din kami. Tuwang tuwa na makita ang payslip sabay dismaya. "Tax?". Malaki sana ang bonus pero dahil sa sobrang bait at honest ng kumpanya namin sa gobyerno, ang laki din ng pera na naibawas. Hanggang 25 thousand lang sa annual income ang non-taxable kasama na doon ang 13th month pay. Ibig sabihin noon, halos lahat ng sahod at overtime ko ay may tax. Parang nakakapanghinayang din na ganun kalaki ang naiambag ko kapag nakita ang Income Tax Return!

Di bale para naman yon sa bayan di ba?


Ang tax ang naging income ng gobyerno. Siguradong dito na rin kinuha ang Pork Barrel. Ewan ko, dapat wala akong pakiaalam sa mga ganito dahil di pa naman ako nakakaboto. Yon ang karapatang natanggal kapag hindi nakapagboto, ang makihalo sa usapang pulitika. Pero paano naman ang pamilya, kamag-anak, mga kaibigan ko na nasa Pinas at naging mabuting mamamayan ng bansa?

Ang pork barrel at tax na sinasabi ay di ko maramdaman sa mga lugar na inuuwian ko. Bako bako ang daan at  may mga tapal ang mga butas. May kalsadang under construction ng ilang taon na, at mga road widening projects na ilang metro lang. Ang mga eskwelahan na sobrang luma na at baka isang guhit lang ng lindol ay maduduwal na. Kung di active ang PTA, malamang animo'y haunted buildings na ang mga pampublikong paaralan. Ang mga pampublikong ospital na kulang sa kasangkapan. Ewan! Di yata naambunan ng Pork Barrel ang mga lugar na tinutukoy ko dahil siguro wala namang senador na galing sa lugar.

Dito sa Saudi, kabaligtaran ng Pilipinas. Buong buo kong nakukuha ang sahod, overtime, at bonus. Para sa akin, bilang empleyado, ay dapat makuha ko iyon ng buo dahil pawis at luha ko ang naging puhunan.
Di ako tutol sa VAT at Pork Barrel pero sana, ang nakikinabang nito ay di lang iilang tao at di lang iilang probinsya ang nakakaramdam. Sa laki ng halaga na ginagastos ng pamahalaan taon-taon, e sana napakaunlad na natin at di ko na sana kailangang umalis sa kumpanya na dati kong pinasukan. Ewan!

Kapangyarihan ng OFW

Usap-usapan sa bawat kanto ng kaharian at mga umpukan ng mga Kababayan ang nangyari kahapon sa NAIA airport sa Pilipinas. Sinusubaybayan ang bawat nangyayari at ang live telecast sa TFC. Ganunpaman, di pa rin pinayagang umalis ang former president ng Pilipinas para magpagamot sa ibang bansa.

Ang bansa ay may 3 branches, judicial, legislative, and executive. Ang kadalasang gumagawa ng batas ay ang kongreso (legislative), ang Supreme Court (judicial) ang nakakaalam ng konstitusyon at nagpapaliwag kung naayon ba ang batas na ginagawa ng kongreso, at ang presidente at kanyang kabinete (executive) ang nagpapatupad ng batas para maging opisyal.

Ang nangyari kahapon ay laban ng judicial at executive. Ang desisyon ng Supreme Court ay final ngunit di ipinatupad. Sino ang mas nakakataas o ang mas may kapangyarihan? Ang hatol ng Supreme Court o ang boses ng presidente?

Sa mata at opinyon ng mga OFW dito sa Saudi, naaawa sila sa dating pangulo ngunit sang-ayon sa ginawa ng DOJ. Hindi talaga madaling ibalik ang tiwala sa isang tao kapag ito'y may lamat na.