Buhay ng Trailer Driver sa Saudi

Kasama sa trabaho ang pagsundo ng mga trailer truck na may lulang chemical tank sa gate ng kumpanya. Ito ang nagsusuplay sa amin ng kemikal na ginagamit sa plantang pinagtatrabahuan. At sa linggong ito, ang mga driver na naghahatid ay mga Pinoy.

Nang minsan ako ang nangangasiwa sa pagdiskarga nang laman ng tangke ay napagkuwentuhan namin ng isang Pinoy driver ang kanilang kalagayan sa pagmamaneho ng sinasakyang trailer truck at ang buhay nila bilang driver.

Gusto ko sanang kuhanan ng larawan o di kaya ay mairekord ang mga pinag-usapan namin. Kaya lang bawal ang cellphone at camera. Kailangang iwanan sa guard house ang gadget sa tuwing papasok sa planta. Ganunpaman, masaya pa rin ang aming kuwentuhan at ito ang mga nilalaman ng aming usapan.

Highway in Abqaiq, Saudi Arabia.

"Galing pa kami ng Jeddah, nandoon ang base namin. Halos isang linggo na kami dito. Tumambay pa nga kami ng ilang araw sa may check point dahil nahold kami ng pulis. Paso na kasi ang mga gate pass ng trailer.

Iyong truck lang ang amin dahil iba-iba ang aming hinihila. Kung ano ang inuutos sa amin, iyon ang aming naging trabaho. Hindi namin alam kung kailan kami makakabalik sa aming base. Hanggat may trabaho pa ay dito muna kami sa Jubail pansamantala.

Sa bawat biyahe, binibigyan kami ng kumpanya namin ng allowance. Iyon ang kinukuhanan namin ng gasolina at pagkain. Kaya masaya kami kapag may biyahe dahil may extra income kami. Ang allowance na binigay ay tinitipid namin. Hindi kami laging bumibili ng pagkain sa mga restaurant. Nagluluto kami. Meron kaming maliit na gas stove, kaldero, galon ng tubig at mga de latang pagkain. Sa oras na nagugutom ay may kanin at ulam kaming nadudukot habang nagmamaneho.

Ang sasakyan na iyan ang naging bahay namin. Kung saan man kami makakarating, siguradong mayroong barracks na nirerentahan ang kumpanya namin. Ang kaso, walang parking space para sa mga malalaking sasakyan na tulad ng dala namin kaya malimit di na kami natutulog doon. Sa sasakyan na kami natutulog."

"Maayos ngayon dahil taglamig. Pero kapag tag-init, para kaming ginisa ng sariling pawis dahil sa init. Hindi kasi kaya ng aircon ng sasakyan na palamigin ang loob."

"Kung saan may malawak na lugar, doon kami humihinto. Magluluto at matutulog. Kapag sa tabi ng dagat, nakakapamingwit kami. May huli at ulam na kaming isda bago umalis. Inaalam din namin ang susunod na istasyon na puwedeng maligo at para sundin ang tawag ng kalikasan. Hindi naman puwedeng basta na lang tumabi at huminto sa daan dahil delikado. Malalim kasi at malambot ang gilid ng kalsada at baka mabaon ang mga sasakyan namin. Kaya sinisigurado na may tamang pundasyon ang mga lugar na hihintuan katulad ng ilalim ng tulay at mga gasolinahan. Kapag may problema at di na kayang tumakbo pa, tatawag lang kami para magparescue sa tauhan ng kumpanya. Kung sino ang nasa malapit na bayan ay siyang magliligtas sa amin.

Hindi ito Pilipinas na ang bawat truck ay may kasamang pahinante. Dito, ang driver ay mag-isa kaya ang lahat ay nasa aming kamay. Ang sariling kaligtasan at ng truck na minamaneho. May nagnanakaw din ng mga gulong ng sasakyan dito. Yung sa amin, walang nagkainterest dahil puro China made ang mga iyan.

Noong bago ako rito ay mahirap dahil hindi pa kabisado ang daan at pahirapan ang magtanong. Pero ngayon ay may kaunting alam na sa lengguwahe ng Arabo at may celphone na kaya medyo madali. Kaming magkakasama, nagtatawagan kami kung saan ang daan para ihatid ang mga kargamentong hila namin.

Ang matinding kalaban namin dito ay ang "truck ban". Bawat bayan ay may iba't ibang oras para sa pagdaan ng mga truck. Kailangang sa oras na iyon ay makakarating ka na at kung hindi ay matatambay ka sa tabing daan at sa susunod na araw pa ang alis mo. Kaya minsan walang tulugan, para lang maabutan ang oras. Matutulog na lang ulit kami kapag nakaligtas at nasa loob na kami ng bayan."
 
Kapag itong tangke ng chemical ang dala namin, mauga kapag kalahati. Umaalog kasi ang laman. Pero kapag puno o di kaya walang laman ay walang problema. Hindi namin minsan alam kung ano ang mga karga namin. Binabasa lang namin ang MSDS na nakalakip sa dokumento na aming dala. ", pagkukuwento ni Kuya.

Red sand dunes near Riyadh.

Ang Material Safety Data Sheet (MSDS) ay isang dokumento na naglalaman ng impormasyon ng isang produkto. Nakasaad dito ang kanilang chemical components, chemical at physical characteristics, kung gaano ito ka delikado at kung paano ito maiwasan, at marami pang iba. Mahalaga itong basahin para sa kaligtasan ng kumakarga.

At dahil lagi naming ginagamit ang kemikal na ito, ibinahagi ko kay Kuya ang ilan pang kaalaman at impormasyon para makilala niya nang husto ang kargamentong dala niya. Sabay na rin nang pasasalamat sa pagbahagi ng kanyang karanasan bilang isang trailer truck driver dito sa Gitnang Silangan.

Relasyong Amo at Kasambahay

Binisita ang isang kamag-anak na nagtatrabaho bilang isang kasambahay sa Riyadh. Hindi ito magagawa ng isang ordinaryong empleyado na basta na lang bisitahin ng kakilala sa bahay ng mga Arabong amo. Napakasuwerte namin dahil mababait ang kanyang mga amo para kami ay pahintulutan at patuluyin sa kanilang magara at napakalaking bahay habang sila ay nasa bakasyon.

Iginala kami sa buong kabahayan kaya nakilala namin ang mga boss nila dahil sa mga larawan na nakapaskil sa dingding ng sala. Idinetalye din ang kanilang mga trabaho. Sa laki ng bahay, ay kulang pa ang isang araw para ito ay ayusin at linisin.

Tatlo lang silang Pinay doon. Dalawa lang ang aming nadatnan dahil isinama ng among pamilya ang isa sa Europe. Nagkaroon kami ng pagkakataon na makapagbonding dahil kahit nasa iisang bansa lang kami, hindi naman kami malaya para magkikita-kita.

Ang ganda ng mosque!

Napakasuwerte nila dahil mababait at pinagkakatiwalaan sila ng kanilang mga amo. Sa isang banda, napakasuwerte ng amo nila dahil nagkaroon sila ng mababait at mapagkakatiwalaang kasambahay. Kaya sila tumagal. Sa katunayan, si Auntie na huling pumasok ay nakawalaong taon na!

Matagal na nilang gustong umuwi at mamalagi na lang sa Pinas. Nasasayang daw kasi ang oras na sana ay para sa pamilya. Ilang beses na silang nagpaalam sa amo nila ngunit ilang beses din silang pinakiusapan na manatili muna. Kailangan pa sila ng boss nila.

"Saan pa sila makakahanap ng kasambahay na ang baryang naiwanan ng mga amo pag-alis ay siya pa ring barya na kanilang daratnan pag-uwi.." kuwento nila.

My wife with Auntie Gen and Auntie Meriam.

Ang pagiging kasambahay ay hindi madali. Malapit kasi ito sa pang-aabuso. Ito lang kasi ang trabaho na madaling makuha dahil hindi naman kailangan ng mahabang work experience at mataas na edukasyon.

Sa pakikipag-usap sa kanila, heto ang mga natutunan ko. Ang tatlong klaseng relasyon ng amo at kasambahay.

1. Hudas na amo, kawawa ang kasambahay.
Ilang beses ko nang narinig ang ganitong mga kuwento. Malas ang aabutin kapag ito ang napuntahan ng isang tao na papasok bilang kasambahay. Kahit anong sipag at tiyaga ang gawin ay bugbog pa rin ang aabutin. Pisikal man o mental.
Sa mga hindi nakatiis, ang pagtakas ang tanging naisip na paraan para makaalis sa animo'y impiyernong pamamahay na napasukan. Ang iba nga ay nabalian pa ng mga buto dahil tumalon o nahulog sa bintana dahil sa pagtakas. Samantalang ang iba ay binawian pa ng buhay.

2. Mabait na amo, mapagsamantalang kasambahay.
May kasabihan nga na kung wala ang pusa, nagsasaya ang mga daga. Ganito inihahantulad ang mga kasambahay na inaabuso ang kabaitan ng mga amo. Kapag wala ang amo, maraming milagro ang nangyayari sa loob ng bahay. Mga nawawalang gamit, sinasaktan ang mga alagang bata, at marami pang iba.
Lingid sa kaalaman, ang mabait at tahimik na amo ay siya ang pinakaalerto. Magtataka na lang ang kasambahay kung bakit maagang tinapos ang kontrata niya nang hindi pa naman nahuhuli ang kabulastugang nagawa niya.

3. Mabait na amo, kapamilya kung ituring ng kasambahay.
Sana lahat ay ganito. Hindi na nakakapagtaka na ang iba ay hindi na nakapag-asawa dahil sa debosyon sa pamilya na pinaglilingkuran at nagpapasahod sa kanya.
Kamakailan lang ay may napabalita sa TV na hinahanap ng dating alaga ang kanyang yaya na isang Pilipina. Naiwan kasi sa kanila ang napakagandang alaala ng kanilang yaya.

Ang kakulangan sa paghubog ng isang respetadong tahanan sa kabila ng magarang pamumuhay ay ginagampanan at pinupunan ng isang kasambahay. Ganyan kahalaga ang resposibilidad nila!

Kuwento ni Kabayan - Danny

May mga araw dito sa Saudi na kailangan mo ng kababayan na makakausap at kakuwentuhan. At sa bawat kuwento na iyon, iyong mapapansin, na ang kanyang naranasan ay di nagkakalayo sa iyong sariling kwento. Ikaw ito kabayan!

Si Danny, di totoong pangalan
Waiter, Taga Davao 
10 months sa Saudi


Napagdesisyunan namin na lumabas at kumain sa isang restaurant. Mga 80% ng staff dito ay Pinoy. Kasama ang aking mag-ina at mag-asawang kaibigan, pinasok namin ang restaurant kung saan mayroon silang Ramadan Iftar promo na 59 riyals kada tao sa isang set ng appetizer, soup, salad, main dish, at bottomless drinks.

Kunafa - ay isang pagkain na yari sa cheese at cream. Hinahanda tuwing dinadaos ang Ramadan, ngunit dahil sa kakaibang sarap, mabibili mo rin ito sa mga bakery at pastries.

Kinuha ng waiter ang aming mga order. 

At habang naghihintay, may isang waiter ang nagbigay sa isang taon kong anak ng krayola at coloring book kahit di pa ito marunong magkulay. Sinubo pa nga ng anak ko ang krayola! Ganito talaga dito sa Saudi, may token ang mga bata kapag pumasok sa mga kainan o tindahan. Pinapahalagahan nila ang presensiya ng isang bata sa kanilang mga negosyo. Naging practice na nila ito. 

Ilang minuto pa, bumalik ulit ang waiter at binigyan ang anak ko ng lobo. Hindi lang isa kundi anim na makukulay na lobo na nakabugkos.

Masaya ang talakan ng magkaibigan lalo na sa harap ng pagkain. May kuwentuhan, kaunting tawanan at siyempre di rin ligtas sa eksena ang anak ko. Umaaksiyon kasi siya kapag kinakanta ng mommy niya ang "Incy Wincy Spider". Nagpapakitang gilas.

Sa aming kasayahan, may mga mata palang nagmamasid sa amin. Nalaman namin ito noong hinatid ng waiter ang pasta na huling hinanda. Nakalimutan yata! Siya iyong waiter na nagbigay ng token sa anak ko.

"Ilang taon na po siya?", itinatanong ng waiter ang edad ng anak ko.

"One year, and four months", sagot ni Misis.

Makikita sa kanyang mukha ang pananabik. "Ang anak ko nine months pa lang. Kakalibing niya lang last week....."

"May sakit siya sa baga... komplikasyon pa simula noong isinilang siya...Isang buwan din siyang nasa hospital. Hindi ako nakauwi dahil bago pa lang ako dito. After 2 years pa kasi kami makakauwi dahil sa kontrata...Pumayag naman yong boss namin na umuwi ako kaso sagot ko ang gastusin.. Mahal kasi ang pamasahe sa eroplano at iyong mga dokumento pang kakailanganin... Kapag umuwi ako, malulubog ako sa utang at di rin ako sigurado kung may babalikan pa akong trabaho..." 

"Naiintindihan naman ng amo ko ang pakiramdam ko kaya hindi ako pinatrabaho ng isang linggo dahil di ako makapagconcentrate ..." Salaysay niya habang namumugto ang mga mata dahil halatang pinipigilan ang pag-iyak.

Hindi tumagal ang usapan namin dahil kailangan niya pang bumalik sa kusina. At habang inuubos namin ang pagkain, nahuhuli namin ang waiter na titig na titig sa anak ko na nakaupo sa high chair. Naiiyak.

Kahit kami di rin mapigilan na madala sa emosyon niya. Hindi lamang dahil isa siyang OFW, kundi dahil pareho kaming mga magulang. Mahal ko ang sarili  ko noong binata pa ako. Ngunit sa ngayon, mas mahal ko ang anak ko kaysa sa sarili ko. Ang mawalay sa pamilya ay sobra nang pahirap. At sa kaso naman niya ay sobrang sakit. Isinilang ang una niyang anak at inilibing na hindi niya man lang nakarga at nayakap.

Salamat kabayan sa pagbahagi ng iyong buhay. Alam ko, kailangan mo iyan para gumaan ang iyong pakiramdam. Ang ipinakita mong katibayan ay nagsisilbing inspirasyon sa aming mag-asawa. Namatayan ka man ng anak ay isa ka pa ring dakilang ama. Hindi mo man sinasabi, alam ko, sinubukan mo siyang isalba. Marahil iyan ang dahilan mo kaya nandito ka ngayon sa Saudi.

Saludo ako sa iyo Kabayan!

Ang Tawag sa mga Pinoy

"Sadik" ang tawag ng mga lokal sa mga expat na kausap.

"Filibini" ang tawag ng mga lokal sa mga pinoy.

"Pare" ang tawag sa mga pinoy ng mga business minded na mga lokal at expat tulad ng mga taxi driver at tindero.

"Suki" ang tawag nila sa pinoy na kustomer kahit di naman bumibili.

"Kabayan" ang tawag ng pinoy sa kapwa pinoy na hindi kakilala at nakasalubong sa daan.

"Brother" ang tawag sa pinoy ng isang babae na hindi pinay.

"Kuya" ang tawag sa pinoy ng isang pinay kahit minsan mas matanda pa ang babae.

"Kuya, may I have your insurance card?", tawag sa akin ng Saudi receptionist sa isang dental clinic nang bumisita ako. Ayos lang, mukhang mas bata naman sa akin ang kausap kong nakatago sa "niqab" at mata lang ang nakikita.

"Open your mouth kuya", sabi sa akin ng Sudanese dentist. Halata namang mas matanda pa kaysa sa akin. Ganunpaman, masaya ako hindi lang dahil tinawag niya ako sa wikang hindi niya kabisado. Inayos at binalik niya ang mga ngiti ko.

Ito ang ilan sa mga salitang itinuturo at nakukuha ng mga ibang lahi sa mga katrabaho nilang mga Pinoy. 

Kumikitang Asset ng isang Abroad

Sa gitna ng trabaho lalo na kapag araw ng suweldo, may mga sandali na napag-uusapan naming mga Pinoy ang SAHOD at INVESTMENT.

Sa isang ordinaryong OFW, nakakabulol sagutin ang mga tanong tungkol sa INVESTMENT. Napabuntong hininga ng malalim at nauubo lalo na kapag wala pa talagang mabanggit na kabuhayan na mula sa katas ng pagtatrabaho sa ibang bansa.

Investment - ay asset o bagay na nabili na nagkakaroon ng karagdagang kita o tumataas ang halaga habang tumatagal.

Para sa aming nasa Saudi, mahalaga ang bawat pera na aming kinikita. Dahil hindi lang naman ito basta lang pera na natatanggap namin bilang sahod. Nakapaloob dito ang lahat ng mga bagay na kinalimutan pansamantala. Sine, alak, night life, litsong baboy, at lahat ng ipinagbabawal sa bansang ito. Kumbaga, trabaho lang muna at sa susunod na ang pagliliwaliw. May oras para sa pagsasaya at habang nasa Saudi, trabaho muna ang prayoridad.

Lupa, bahay at sasakyan. Ito ang mga unang mga properties na nagkakaroon ang mga nangingibang bayan. Subalit ang mga assets na ito ay masasabing patay o DEAD INVESTMENT dahil hindi naman kumikita maliban na lang kapag ito'y ibinenta o ginawang isang kabuhayan.

PAGTITINDA - ito ang pinakaunang investment na aking sinusugalan sa unang mga taon ko bilang isang OFW. Madali lang kasi ang pagset-up at sa halagang P5,000 ay makakaumpisa na. Kahit nasa loob lang muna ng bahay ay puwede ito hanggat alam ng mga kapitbahay o ng mga tao.

Mula sa simpleng tindahan ay maaring maging "sari-sari store" o lumago pa depende sa humahawak ng management nito. Hindi masyadong malaki ang kinikita ng tindahan pero ang mahalaga ay matutugunan ang pang araw-araw na pangangailangan ng isang tahanan na hindi inaalala kung saan kukuha ng gagastusin.

Ang tindahan kapag lumago, naging "sari-sari" store. At kapag hindi, naging "sara-sara" store.

PASADA - pangalawa sa mga humaharurot na asset depende sa lugar na tinitirhan ng isang OFW. Bawat bayan kasi sa atin ay may sariling istilo ng transportasyon. Katulad ng isa kong kasamahan na nasa Cavite, napagtiyagaan niya ang nabiling mini-bus at kinuhanan ng franchise. Kaya ngayon, humaharurot ang kanyang mga bus sa kalsada ng Cavite City.

Traysikel, jeepney, multicab hanggang sa bus ay kayang-kaya itong bilhin ng isang OFW. At sa mga nasa bulubundukin nakatira katulad ko, na tanging "habal-habal" o "skylab" ang pumapasada, ay namuhunan din ako. Ngunit hindi rin siya ganoon kalakas dahil sa dami ng kumpetisyon. Ang pagpapasada ay mainam kung nasa bayan o siyudad.

Ang traysikel na ito ay kayang magbiyahe sakay ang siyam na pasahero.

SUGAL - maraming OFW ang nahihimok na mag-invest sa stock market at manukan. Ito kasi ang aking naririnig sa mga pinoy na aking nakakasalamuha. Mangilan-ngilan rin silang humihikayat sa akin, kaso takot lang talaga ako.

"Ang stock market, isang sugal?". Sa katunayan, galing sa mga Indian kong kasamahan na mga stock holders ang salitang sugal sa stock market. Kung hindi kabisado ay huwag nang pasukin. Ngunit marami ang mga OFW na pinapasok ang stock market lalo na iyong mahilig magbasa ng dyaryo at sumilip sa FOREX at stock exchange.

Manukan, ito iyong asset na pinag-uusapan ng mga OFW na may kinahihiligan. Hindi iyong pag-aalaga nung broiler chicks, kundi iyong rooster chicks na panabong (derby). Nakakatuwa na malaki pala ang kinikita ng mga OFW na may sabungan este iyong may farm ng ganitong klase ng manok.

Buy and Sell method ng Stock Market. Larawan mula sa Google.

PALAYAN - ito ang investment na aking pinasok at pinagkakaabalahan sa kasalukuyan. Gusto ko rin itong pagyamanin dahil unti-unting humihina ang ating agrikultura. At kung sakaling naisangla ng isang OFW ang mga lupain noon para matugunan ang pangangailangan para lamang makapag-abroad, ito na ang pagkakataon para ito ay mabawi at muling buhayin. Malaki ang kita sa pagsasaka kung may nakalaang budget para lamang dito.

Mainam ang ganitong investment dahil malayo ang taggutom. May kita ka na, sigurado pang may kakainin ang pamilyang naiwan sa Pinas. Mas malawak na bukirin, mas malaki ang kita.

Ang palay ay inaani pagkatapos ng tatlo hanggang apat na buwan depende sa variety nito.

PAUPAHAN - Isang halimbawa dito sa Saudi kung saan malaki ang kinikita ng mga real estates sa mga apartment na for rent. At sa ibang OFW, ang bahagi ng sariling bahay ay ginagawang kuwarto para paupahan lalo na iyong may malawak na lote at malaking bahay.

Kung palayan ang naiisip namin na nasa probinsiya, paupahan naman ang mga nasa siyudad. At sa mga OFW na medyo nakapag-ipon na ay nagagawa nila ito. Sa pagbili ng lupa ay kaagad pinapatayuan ng apartment o boarding house. Sa ganitong paraan, kumikita ang lupa at unti-unting bumabalik ang puhunan.

Sa Pinas, duplex o triplex ang kalimitang apartment. Sa Saudi ay parang condo style.

Kapag may mga ganitong kabuhayan ang isang OFW, siguradong mabubuhay ang pamilyang naiwan na hindi inaabangan ang araw kung kailan magpapadala ng pera ang OFW na miyembro ng pamilya. At kapag lumago, baka sakaling maisip na rin ng isang OFW na di na muling umalis pa.

Dilaw na Buhangin

Tuwing ako'y napapadaan sa bahagi ng disyertong ito, palaisipan pa rin sa akin kung papaano tumubo ang mga halaman sa buhanginan. Isang ordinaryong tanim na napadpad sa isang hindi ordinaryong lupain.

Ito ang mga bulaklak na sumisibol tuwing panahon ng taglamig dito sa disyerto. Animo'y maliliit na sunflower. Ang kanilang paglitaw sa kalbong buhanginan at walang humpay na pamumukadkad ay nagpapahiwatig ng magandang panahon at klima. Sila ang nagpapasigla at nagbibigay ng kakaibang kulay sa aking mga mata dito sa disyerto.

Kung ang bawat puno na aking nakikita ay napapaligiran ng water hose, sila naman ay wala. Ang langit na mismo ang kusang nagdidilig sa kabila ng pag-iwas ng ulan. Kung kailan nangyayari ang pagdidilig, iyan ang hindi ko alam.

Ang kanilang pananatili ay may hangganan. Kaya sa loob ng ilang buwan, nanatili ang berdeng dahon at hitik na mga bulaklak. Kumbaga, sa maiksing panahon na iyon, binibigay nila ang pinaka "best" nila. Buhay na buhay ang disyerto na parang isang hardin.

Ilang linggo na lang mawawala na sila. Kung dati, punong-puno sila sa espasyo na ito, ngayon may mga bakante na. Hindi na rin bumabalik ang kanilang mga dahon sa tuwing ito'y nalalagas. Mawawala na ulit sila sa aking paningin pansamantala. Alam ko, tutubo ulit sila pagdating ng araw.

Katulad sa aming mga OFW. Ang aming pangingibang-bayan ay di pangmatagalan. Darating din ang araw na kami'y babalik kasama ang pinangarap na pagbabago. Katulad ng bagong sibol na bulaklak, mamumukadkad ng matagumpay. Patnubayan sana kami ng Maykapal.

Ang Yabang! Porke't Abroad

Mayabang.

Isang katangian na hindi ko kailanman inaamin ngunit parang libag na nakadikit sa akin nang hindi ko namamalayan. Ito raw kasi ang napapansin ng ibang mga nakakakilala sa akin.

"Kapag galing sa abroad, mayabang!"

Kaya lagi kong itinatanong sa sarili, mayabang ba talaga ako? At ang pag-aabroad ko ba ang naging dahilan nito?

Ilang buwan akong nawala sa amin. At sa tuwing ako'y uuwi, aking nararamdaman na tila ako'y estranghero sa aking lugar. Nandoon iyong pagkakataon na tila hindi ko na kabisado ang takbo ng usapan ng kapamilya o kapitbahay. Kung saan ba puwedeng isingit ang jokes na nakuha sa katrabaho o kung kailan simulan ang kuwentuhan sa pakikipagsapalaran ko sa abroad. Iyong tipong hindi na ako nakakasabay sa usapan ng bayan. At kung saan ba nababagay ang bawat salita mula sa bibig nang hindi nayayabangan ang kausap.

Kapag madaldal ka, mayabang ka. Kapag wala kang kibo, mayabang ka pa rin. Hindi maiwasan na magkuwento ng mga pagkain na natikman, mga kagamitang nabili at mga lugar na napuntahan. Ngunit minsan ang salitang lumalabas sa bibig ay di na pala maganda sa pandinig ng iba. May angas na at kayabangan! At kapag tahimik naman, ganun pa rin ang impresyon ng kausap.

Pakikisama. Siguro ito iyong wala ako. Hindi na kasi ako masyadong umiinom ng alak. Tuluyan nang nawala ang hilig sa inom nang nandito ako sa Saudi. At kapag naimbitahan ay hanggang isang bote na lamang. Kadalasan din akong tumatanggi kapag inaalok ng tagay. Sa nakakaintindi ng aking sitwasyon, malamang ako'y exempted. Ganunpaman sa iba, ang di ko pagtanggap sa kanilang paanyaya ay isa ng kahambugan.

Magkano bang sahod mo sa abroad? Isang tanong na iniiwasan kong sagutin. Kapag sinagot ko, siguradong may mayayabangan sa akin. Maliit o malaki man ang suweldong bibigkasin. Wala kasing naniniwala na talagang maliit ang sahod ko. At kailanman, ang usapang "May Puhunan" o Pera ay mahirap pag-usapan lalo na sa harap ng maraming tao.

Minsan bumisita ang isang malayong kamag-anak. Kaunting kuwentuhan muna sa simula hangga't naitanong kung saan at ano na ang mga investments ko. Natameme ako. Ano nga ba? Sa loob ng ilang taon, maliban sa narenovate ang bahay namin ay wala na. "Wala pa po e. Nag-iipon pa kasi". Hindi siya naniwala at pilit pa rin akong pinapaamin.  Ayaw niyang maniwala na ilang taon na ako sa abroad ay wala pa ako ni isang kuwadradong lupa. At kapag walang naniniwala sa sinasabi ay ako na... Ako na ang mayabang.

"Sir kumusta na ang buhay sa abroad?", bati sa akin ng security guard ng bangko sa bayan. Paano kaya niya nahulaan na nasa abroad ang trabaho ko? Wala naman akong alahas sa katawan. Ni hindi pa nga ako nakabili ng malaking kuwintas o malabatong singsing na ginto. "Ako kasi lagi ang nag-aassist sa nanay mo na di alam gamitin ang ATM." Ngumiti ako at nagpasalamat sa lahat ng mga tulong niya. At di ko siya nakalimutan dahil sa mga salitang binitawan niya;

"Sa lahat ng nag-abroad, ikaw lang yata iyong kakaiba. Mabait, simple, at walang luho sa katawan."

Sa totoo lang, maraming galing sa abroad ang matagumpay dahil sa sila ay MAYAYABANG. Ipinagmamayabang na sa loob ng mahabang panahon ay nanatiling mabait at buo ang pamilya.
Ipinagmamayabang at hindi kinakalimutan ang simpleng pamumuhay nila.
Ipinagmayabang ang magandang kalusugan na tinatamasa nila.

Wasak na Tahanan

Nasa alapaap ang diwa at kaisipan. Buhay na buhay ang kamalayan habang pinagmamasdan ang tila bulak na ulap sa kalangitan. Pinapakiramdaman ang lamig ng biyaheng pangkalawakan.

Sariwa pa rin sa kanyang pandinig ang mga salitang binitawan ng panganay na lalake.

"Bakit mo nagawa yan sa nanay, itay? Iniidolo pa naman kita." Tumutulo ang luha habang tinatanong siya.

Napaiyak din siya sa tinuran ng anak. Hindi niya inaasahan na kausapin siya at ipamukha sa kanya ang nagawang pagkakamali.

Ewan nga ba. Kung kailan siya nagkaedad ay doon pa siya nagkalakas ng loob na maghanap ng ibang kaligayahan. Mahal na mahal at ipinagmamalaki niya ang kanyang pamilya. May mabait na asawa at masunuring mga anak. Ngunit tila may kulang na di niya maipaliwanag. At ang kakulangan na iyon ay nahahanap niya sa iba.

Sa kanilang tahanan, ang silid nilang mag-asawa ang naging saksi sa paglunok niya ng kanyang kahinaan. Kung ilang beses siyang nahuli at napaamin ay ganun din ang pagpapatawad na iginagawad sa kanya. Ngunit tila nga ba mapaglaro ang panahon. Kung sino ang madaling magpatawad ay siya pa ang paulit-ulit na naloloko.

"Binugbog mo na lang sana ako...dahil ang pasa at sugat ay madaling gamutin, pero ang puso na paulit-ulit mong sinasaktan ay matagal maghilom," impit na iyak ng asawa.

Ang tatay ay ang haligi ng tahanan. Ngunit sa pagkakamali ng isang ama, ang tahanang pulido ay nagbabadyang bumigay. At habang tumatagal, nagiging masalimuot ang kanilang pagsasama. Nandiyan pa rin ang respeto ngunit ang buong pagtitiwala ay di na maibabalik.

"Kung hindi ka na masaya sa amin..puwede mo naman kaming iwan..Malaki na ang mga anak natin. Di ka namin pipigilan," matapang na sambit ng kabiyak sabay pahid sa luha na dumaloy sa pisngi.

Sa paglisan niya ay ang pagkarupok ng tahanan na pinagtulungan nilang buuin. Nawalan man ng haligi ngunit di ito sapat para ito ay malugmok at malumpo. Nakaalalay at pinapatahan ng mga anak ang naghihinagpis na ina. Ang tahanan na dating masigla ay nabahiran ng kalungkutan. Ngunit sa pagdaan ng panahon, unti unting nitong nabubura ang sugat na dulot ng nakaraan.

Ang pagkawalay niya sa kanyang pamilya ang nagpatino sa kanya. Doon lamang niya napagtanto na ang pamilya ang napakahalagang kayamanan na meron siya. Sa malayong lugar, hinahanap niya ang pag-aasikaso at pagmamahal ng babaeng pinakasalan niya. Ang harutan, kuwentuhan, at tawanan ng mga tsikiting niya. Ang kasayahan na tila sumasabog na liwanag sa tahanan nila. Sabik siya sa pamilya niya....ang pamilya na kanyang ipinagkanulo at winasak.

At ngayon, nakangiti at animo'y kumikislap ang kanyang mga mata habang binabagtas ang eskinita palabas ng pandaigdigang paliparan. At sa kalayuan at gitna ng umpukan ng mga taong naghihintay sa mga bagong dating, ay ang tindig ng mga taong pamilyar sa kanya.

Ang mahal na asawa at mga anak na hindi nakita ng halos tatlong taon, nakangiting kumakaway sa pagdating niya.

-Wakas-

Ito ay ang aking lahok sa patimpalak ng Saranggola Blog Awards 5

Kategorya: Maikling Kuwento

Pagbarog Bohol, Bangon Kabisayaan

Conversation sa facebook noong October 15, 2013, 9am Saudi time.

OFW1: kumusta na ang lugar niyo?
OFW2: masyadong kawawa.. pati bahay ko.
OFW1: bakit. nadamage?
OFW2: sobra
OFW1: kumusta naman ang pamilya mo, ok lang ba sila?
OFW2: sa awa ng Diyos, safe naman silang lahat..
OFW1: hayaan mo na yang bahay. tayo ka na lang ulit ng bago. Ang mahalaga buo ang pamilya!

Isa sa mga kasamahan ko sa trabaho ang madaliang inayos ang mga dokumento para makauwi. Pinadapa ng 7.2 magnitude na lindol ang bahay na matagal niyang pinag-ipunan sa Bohol. Hindi na puwedeng tirahan ang kanilang bahay.

Hindi na kami nagpang-abot dahil magkaiba kami ng shift sa trabaho. At kahit holiday, nakipagcooperate ang mga staffs ng kumpanya para mapabilis ang kanyang pag-alis. Humangos ang government relation officer na isang Saudi national sa tawag ng emergency para ayusin ang kanyang visa.

Lumipad na siya kanina at bukas, makikita na niya ang kanyang pamilya na naghihintay sa isa sa mga evacuation center sa Bohol.
______________________________________________

Nakapanlulumo ang pangyayari sa Kabisayaan, lalong lalo na sa Bohol na sentro ng kalamidad.

Bohol -ang unang lugar sa Pilipinas na aking napuntahan simulang nasa abroad ako. At kahit di ko na naulit ang bumalik doon, nakatatak pa rin sa isipan ang napakagandang lugar na iyon. Ito ang lugar na dapat ay makita o kahit masilayan man lang ng bawat batang isinilang sa Pilipinas.

Ang tanawin sa Bohol ang kadalasang basehan ko ng magandang pasyalan. Katulad ng snorkeling site, ang Marine Sanctuary sa Balicasag island ang nanatiling una. Doon ko lang naranasan ang lumangoy kasabay ng napakaraming isda na animo'y nasa loob ng aquarium.

Snorkeling with fishes in Balicasag island, Bohol. Photo from Ms. J.

Sa pananampalataya, ay di ko na kailangang sabihin pa. Kitang kita sa ibidensiya. Ang dami ng lumang simbahan.

Dauis Church, Bohol

Maulang bisita sa Baclayon Church.

.

Ang Boholano ay  may malasakit sa kalikasan. Ang Chocolate Hills at tarsier na tanging nakikita ko lang sa libro at telebisyon ay personal na napuntahan noong 2008. Kung walang malasakit ang mga naninirahan dito ay malamang kahit ako ay di ko na sila naabutan.

At maraming lugar pa ang naipreserba at inaalagaan kaya ito'y naging isa sa mga paboritong tourist destination ng bansa.

Ang kahalagahan ng isang lugar ay dapat nating malaman. Ang pag-iingat sa likas na yaman na mayroon tayo ay dapat tularan. Ang pagpapahalaga at pagsisikap na panatilihin ang ganda ng mga sinaunang infrastructures ay kultura at kayamanan na ipinagmamalaki natin sa buong mundo. Para sa akin quota na kayo taga Bohol. Naabot niyo ang sukdulan na iyon. Ang pagpapanatili niyo sa ayos ng isang lumang bagay para sa kapakanan ng susunod pang henerasyon ay di mapapantayan.

Ang bawat pangyayari tulad ng  kalamidad ay may dahilan. Pagkatapos ng bawat unos ay may kasayahan. Batid namin ang pagdadalamhati sa mga nawalang mahal sa buhay. Hindi lamang sa mga taga Bohol kundi pati na rin sa lahat ng apektado sa Kabisayan. Ipinapanalangin namin kayo. Alam ko kaya niyo iyan. Matatapang yata ang lahi ni Dagohoy!

Pagbarog mga Boholanon...Barog Kabisayaan...

Tatlong banyaga, Iisang Diwa

Kainan sa Saudi nang nakakamay. Kabsa rice at spareribs.

Lunch break sa isang trabaho, magkasabay na kumain sa isang hapag ang isang Indiyano, Malaysian at isang Pinoy. Hindi lamang sa pagkain naging abala ang tatlo. Isang kuwentuhan ang namuo, na nagtuturo ng iisang direksiyon. Ang karanasan nila ay mismong nararanasan at idinadaing din ng ilan sa ating mga OFW.

"It was the most healthiest conversation that we have so far!", sang-ayon ng tatlo.

Ano bang purpose mo kung bakit nasa Saudi ka nagtatrabaho? Alam naman natin na hindi ito panghabambuhay na trabaho. Darating talaga ang panahon na papauwiin tayo. At isa pa, ang sahod sa Saudi ay hindi ganoon kataas kung ikumpara mo sa ibang bansa.

Galante. Ang mga nagtatrabaho sa abroad ay malakas maglabas ng pera. Saan mo ba dinadala ang pera mo? Hindi pa ba sapat sa iyo na talsik ang pawis mo sa taas ng temperatura sa Saudi? Sa hirap ng trabaho at pamumuhay sa disyerto? Ayos lang ba sa iyo na ang pinaghirapan mo ay ipapainom mo sa mga kabarkada at kakilala mo? Ilulustay mo sa ibang tao, maliban sa pamilya mo? Para kanino ka ba nagtatrabaho? Para sa sarili mo o sa pamilya mo?

Maluho. Kahit alam natin ang pgkakaiba ng WANTS sa NEEDS, ay atin itong isinantabi. Ano nga ba ang dahilan kung bakit mamahalin ang cellphone mo? Bakit kailangan pang maglustay ng pera para sa bagong labas na I-phone o Galaxy. Bakit kailangan pang maging high tech sa gadget kung tawag lang naman o SMS ang kailangan? Kung internet ang rason, e ano ang gamit ng computer mo? Gayong halos lahat ng expat sa Saudi ay nakakabili ng laptop.

Bakit ka bibili ng kotse sa Pilipinas kung nandito ka naman nagtatrabaho? Kung halos isang buwan lang naman ang bakasyon mo. Kung bakit tag-iisa pa kayo ng sasakyan ng Misis mo. Kailangan mo ba talagang gamitin ang kotse kahit ang bumili lang sa malapit na tindahan?

Utang. Kapag galing ka sa abroad, ang daming lumalapit para mangutang. Minsan, ang uutangin niya ay pambili pala ng luho nila. Minsan, ang nangungutang ay mas maganda pa ang cell phone kaysa iyo. Minsan ang nangungutang, mas marami at magara pa ang sasakyan kaysa iyo. Minsan, ang nangungutang mas maganda pa ang bahay kaysa sa tinitirhan mo. Minsan, ang nangungutang humihithit pa ng sigarilyo habang nakikiusap sa iyo. Meron silang mga kagamitan ngunit ikaw ang may pera. Kaya sila galit dahil ayaw mong pautangin. May ipinatago ba silang pera sa iyo?

Kung ang pamilya ang mangutang ay ayos lang, kahit hindi pa nila bayaran. Pamilya mo sila e! Ngunit naitanong mo na ba? Kung sakaling wala ka ng pera, tutulungan ka rin ba ng pamilya mo?
_________________________________________________

Ang pag-uusap na iyon ay nagwakas sa isang conclusion. Maging masinop sa paggasta at Mag-ipon po tayo! Hindi lamang para sa ating pamilya kundi para na rin sa ating mga sarili.

Trabahong Part Time

Marami akong nakasalamuha na mga pinoy Part Timers dito sa Saudi. Sila iyong mga kababayan na may ibang pinagkakakitaan maliban sa trabaho kung saan sila nahire.

Para sa akin, wala namang masama sa ginagawa nila. Ang pag-asenso na hinahangad ng isang OFW ay tama lamang na sinasabayan ng sipag at tiyaga. Para sa kanila, sayang ang mga nalalabing oras ng isang araw na walang kikitain.

"Sayang ang oras. Sayang ang pagkakataon. Pera din yan!"

Isang halimbawa ang isang kababayan na dahil sa pagluto ng masarap na pansit bilang sideline ay nagresign sa pagiging secretary at nagtayo ng isang Pinoy restaurant sa tulong ng Arabo. Sa kalaunan ay lumakas ang negosyo at nagkaroon pa ng isang branch at isang panaderya. Maraming Pinoy ang nabigyan niya ng trabaho. Ang tagumpay niya ang nagpatikim sa amin ng mainit at malinamnam na pandesal na mabibilhan habang nagtratrabaho sa kaharian. Isa siyang inspirasyon na dapat talagang tularan.

Kadalasang may mga Part Timers ay ang mga Pinoy restaurants. Kung hindi waiters, ay makikitang nasa kusina. Malaking tulong ang mga part timers dahil kaunti lang naman talaga ang mga original na empleyado ng isang restaurant.

Meron ding nasa barber shops at saloons. Kung magaling lang din sana akong manggupit, e baka gawin ko rin ito. Kulang na lang ay bigyan ng transaction number dahil sa marami ang kliyente dito. Mahaba ang pila dahil napakarami ang mga kababayang may long hair, may puting buhok, at maduming kuko. Isang larawan na talagang napakasipag ng mga pinoy dito sa Saudi. Naging last priority na nila ang mag-ayos ng sarili.

Sa mga dependents naman ng mga OFW na nandito sa Saudi, sa kabila ng "Not allowed to work" na nakatatak sa mga visa ay may ibang nagkakaroon ng trabaho lalo na iyong may propesyon ng pagtuturo o accounting. Sila ang kadalasang kinukuha sa mga eskuwelahan para magturo.

Marami pang ibang pagkakakitaan dito sa kaharian kapag ang hanap ay pera. Kung talagang masipag at maabilidad lang. Ang iba ay bilang construction workers, private drivers, sale clerks, at marami pang iba basta di lang mapili sa trabaho.

Subalit nag-iiba na ang kalagayan ng mga Part Timers sa ngayon. Sa sunod sunod na pagraid ng mga Saudi Police sa mga establisments para hulihin ang mga ilegal workers ay kasama na rin doon ang mga kababayan nating Part Timers. Taliwas kasi ito sa mahigpit na labor rules ng kaharian. Hindi masama ang maghanap ng dagdag kabuhayan subalit ang batas ay batas. Wala tayong ibang magawa kundi ang sumunod na lamang.
Mababasa ang karagdagang impormasyon sa Arab News.

Kahit legal tayong mga OFW sa Saudi, hindi natin maiwasan na magkamali. Malamang dahil sa ating kakulangan sa kaalaman sa mga patakaran lalong lalo na sa batas ng kaharian. Ganunpaman, ang desisyon ay nasa atin pa ring sariling kamay.
_________________________________

Common Violations and Penalties by us ( for our informations)

#5. Practice of work by the dependent such as wives and children - SAR1,000 for first offense, SAR2,000 for second offense, SAR3,000 for third offense and the issue will be referred to Minister of Interior for termination of Iqama and deportation.

#7. Employing an expatriate with a visitor's visa - deportation if the visa is still valid. And if the employer is an expat resident (valid iqama holder), he should fined and considers himself for deportation.

#14. Sheltering the over stayer after performing Hajj assisting him to stay illegally in the country - if the violator is an expat resident, the fines is SAR10,000 or one month imprisonment and subject for termination of iqama and deportation.

#21. Expat resident working for another employer or for his own account - termination of iqama and deportation.

#28. Expat working for an employer other than the one recruited him - deportation and banned to return in the kingdom for two years.
______________________________

Bagong Imahe ng Saudi

Taong 2007, nang una kong maranasan ang sumakay sa isang international flight na eroplano. Malaki, maraming lulan.Multi race ang mga cabin crews at may sarili pang monitor ang bawat economy seat. Maraming kakaiba, maraming bago sa aking mga mata. Ngunit, sa kabila  ng bagong experience na ito ay kaba, takot at pangamba. Nagdududa at nagtatanong.Makakaya ko kaya ito?

Saudi Arabia. Sa pangalan pa lang ay mukhang kinatatakutan na.Naging hindi maganda ang pagkasalarawan ng mga OFW na dating nagtrabaho dito. May nakukulong, may nagagahasa, may napapatay, may minamaltrato, may manyakis na amo, may nanakit, may nagsasamantala, at halos lahat ng di magandang salita ay nakadugtong na sa bansang ito. Mga salitang nakapaloob at nakatatak sa aking isipan.

"OFW? Yung nagtratrabaho sa Saudi di ba?". Yun lang ang alam ko noong kabataan ko. At sa kabila ng hindi magandang imahe ng Saudi ay marami pa ring Pinoy na pumupunta doon. Marami pa ring OFW. Ang Saudi raw ay mahalintulad sa impyerno. Napakainit na nga ng klima, di pa raw maganda ang trato ng mga arabo.

Nag-iisa kong hinarap ang mga masasamang imahe ng bansang pupuntahan ko. Wala akong kasabay na aalis papunta sa kumpanya kung saan nahire ako. Walang napagtanungan sa plano, walang braistorming. Sa madaling salita, nagkaproblema ako pagdating sa airport. Hindi ako nahintay ng sundo ko. Lalong tumindi ang takot at kaba. Iyong halos maiyak at gusto nang umuwi. Iyong halos pagsisihan kung bakit napunta pa sa lugar na ito. Nakatayo lang sa kalagitnaan ng mainit na panahon. Yung init na hindi mo alam kung saan nanggaling. Pinapawisan at nag-iisip. Unang sabak ko pa lang sa bansa, imbyerna na kaagad?

May lumapit sa akin na arabong guard. Tinanong kung saan ako pupunta at sinagot ko naman. "Come, follow!". Bigla akong kinabahan. Iniisip ko baka saan ako dadalhin. Tulad sa mga kuwento ng mga dating OFW. Hindi ako sumama. Panay ang iling ko habang turo nang turo ang arabo sa direksyon na iyon. "No. sorry". Hindi pala madali ang pag-aabroad lalong lalo na sa Gitnang Silangan.

Ang tagal ko sa lugar na iyon. Hanggang sa nalaman ko na ang Bahrain ay di pa pala Saudi. At iyong arabong guard kanina, itinuturo ang booking station ng bus na papunta sa Al-Khobar. Sasakay pa pala ako ng bus!

Nagkatotoo nga ang mga pangamba ko. Tuluyan na nga akong iniwan ng sundo ko. At naranasan kong maidlip sa kanto katabi ang bagahe ko sa kainitan ng gabi. Sa haba ng biyahe at pagod, hindi ko na inisip ang peligro kung meron man.

Inabutan ako ng tanghali sa kanto. Umaasa na ako'y babalikan ng sundo. Ang kaba at takot ay dahan dahan at pinipilit kong labanan. Andito na ako at wala nang atrasan. Humuhugot ng lakas para magkaroon ng pag-asa. Hanggang sa nararamdaman ko na wala na nga. Hindi na ako susunduin. Wala na akong hihintayin.

Hindi lahat ng Arabo ay malupit at masama tulad sa mga kuwento ng iba nating mga kababayan. Iyan ay aking napatunayan sa unang araw ko sa bansang ito. Dahil may address naman ako ng kumpanya, sumakay ako ng taxi na nag-aalok na akoy tulungan para makarating doon. Isang oras pa raw ang biyahe. Parang nakahinga ako dahil kahit papano'y humahakbang at may direksyon ang pupuntahan ko. Ibinaba niya ako sa isang lugar sa Dammam at kinausap ang isang arabo. Inirefer niya pala ako sa ibang taxi. Hindi niya daw kasi ruta ang bayan na iyon.

Napawi ang kaba habang binabagtas namin ang kahabaan ng malawak na highway. Mukha namang mabait ang driver at marami naman kaming pasahero. Ang laking pasalamat ko sa Panginoon at sa mga mababait na tao na una kong nakilala.Tinawagan ng arabong driver ang kumpanya namin para ako'y sunduin sa bayan. Napangiti na ako di tulad noong mga nagdaang mga oras. "One of them your company" habang itinuro ng arabong driver sa kalayuan ang nagkukumpulang mga kumpanya. Malapit na kami sa bayan.

Ang Saudi Arabia ay walang ipinagkaiba sa ibang bansa tulad ng Pilipinas.
Sa kabila ng kanilang kakaibang kultura at tradisyon ay hindi rin ito perpekto.
Minsan kasi, nagiging bias at racist tayo sa ating mga sinasabi patungkol sa hindi natin kalahi. Ayaw natin ng racial discrimination pero kung tayo makapagbato ng salita ay parang tayo rin mismo ang nabubukulan.

Kung may masasama at malulupit na arabo, mayroon din namang mabubuti at mababait. At kung tamad silang magtrabaho (hindi lahat), meron din namang OFW na may angking katamaran din. (Isa pa, kaya nga tayo nandito dahil sa kanila, di ba?). Kung may mga pasaway, marami din naman sa atin.

Kapag nagnakaw ang isang Pinoy, hindi ibig sabihin na ang lahat ng Pilipino ay magnanakaw. di ba?

Ang pag-uugali ay wala sa lahi o nationality! Iyan ang napatunayan ko sa pakikipagsalamuha sa iba't ibang mga dayuhan. Nasa pagkatao iyan. At isa pa, wala namang expat ang magtatagal sa Saudi kung sila'y naniwala sa mga kuwento.

Kuwento ni Kabayan - Ric

May mga araw dito sa Saudi na kailangan mo ng kababayan na makakausap at kakuwentuhan. At sa bawat kuwento na iyon, iyong mapapansin, na ang kanyang naranasan ay di nagkakalayo sa iyong sariling kwento. Ikaw ito kabayan!

Ric
Production Staff at 5 years na dito sa Saudi
Taunang nagbabakasyon
Taga Cavite

Napakamasipag.
Iyan isinasalarawan si Ric o "Mang Ric" ang tawag ng karamihan. Sa edad na mahigit 50 anyos, naisasagawa pa niya ng maayos ang kanyang trabaho. Daig pa niya ang mga kabataang empleyado sa sipag at diskarte. Iba na talaga ang may mayabong at mahabang work experiences. Isa siyang licensed Chemical Engineer at supervisor sa Pilipinas ngunit naging technician dito sa Saudi. Di bale, mas malaki naman ang sahod niya kung ikumpara sa Pinas. Mas lumitaw ang pagkamadiskarte niya nang pinili ang CASH kaysa sa CAREER.

Noong nasa Pinas pa siya, kahit pumapasok  siya sa kanilang kumpanya ay nagagawa pa niyang magdelihensiya sa pamamagitan ng pagmamaneho ng kanilang traysikel pagkatapos ng duty. Sayang daw kasi ang kikitain niya sa dalawang oras na pamamasada. Pang-ulam na daw ito ng mag-anak niya.

Dito sa Saudi, abot pa rin ang kasipagan ni Mang Ric. Wala siyang patawad kapag tinatawagan para mag-overtime. Mas malaki ang kikitain kapag maraming overtime. Kahit nga minsang, paika-ika siya sa paglalakad dahil umaatake ang rayuma niya.

Saksi  rin ako sa pagiging masinop ni Mang Ric. Noong unang taon niya, nakabili kaagad siya ng isang bus na pumapasada sa Cavite. Pagkatapos ng dalawang taon, nakabili ulit siya ng isa pa. " Mag-asawa ho yata ang binili mong bus Mang Ric? May anak na sila!". Nadagdagan ang bus ni Mang Ric nung bumili siya ng pangatlo noong nakaraang taon. Bakas ang kasayahan sa mukha ni Mang Ric lalo pa't maganda ang buwanang kita ng kanyang mga pinuhunan.

Noong isang araw, kuwentuhan kami ni Mang Ric. " Pinagreresign na ako ni Misis. Sobrang miss niya na ako. Sayang daw ang mga panahon na dapat para sa aming mag-asawa dahil matatanda na kami. Pero sayang kasi. Magaan lang naman ang trabaho dito. Kaya ko pa naman at di pa stabilize ang kita ng mga bus. Gusto ko pang magpatuloy hanggang dalawang taon pa."

Nahohomesick din kaya si Mang Ric? Tag-init man o taglamig, makikita mo si Mang Ric na naglalakad. Sukbit ang bag na lagayan ng kanyang fishing rod. Nasa dalampasigan ng Persian Gulf, nahahanap niya ang kanyang libangan.

Saludo ako sa iyo Mang Ric!

Maraming Pinoy ang naeengganyo sa pangangawil. Libangan na, may ulam pa.

Hintayan sa Pre-departure Area

 NAIA 1 Terminal, Manila

Oras na naman ng pag-alis.

Nakaupo sa pre-departure area ng airport.

Hinihintay ang pagbukas ng Boarding Gate ng eroplano na sasakyan pabalik sa Gitnang Silangan.

Si Kuya. Ang masayahing naghihintay. Humahalakhak habang may kausap sa cellphone.

Nakasaksak sa tenga ang headseat at banaag na masaya ang kuwentuhan nila.

Malakas tumawa ngunit mahina ang boses para hindi makadistorbo sa iba.

Masaya siyang aalis.

Si Ate, tahimik na nakaupo.

Pinagmamasdan ang bughaw na kalangitan na masisilip sa bintana. 

Malayo ang iniisip. May bahid ng kalungkutan.

Biglang kinuha ang cellphone, may tumatawag. Saglit na nag-usap.

“Ingat”, ang katagang huli kong narinig. Sabay pahid sa butil ng luha na dumaloy sa pisngi. 

Tumatagas mula sa kanyang salamin ang marami pang luha.

Emosyonal ang paghihintay.

Si Manong, ang nagmamay-ari ng limang upuan sa bahaging likuran.

Ang bag na dala ang nagsilbing unan ng kanyang panaginip.

Mahimbing na natutulog. Marahil dahil sa pagod at haba ng biyahe galing probinsiya.

O baka dinadaan na lang sa tulog ang sakit ng kalooban ng paglisan.

Minsan antok ang tanging sandalan kapag ang puso ay pagod na sa iyakan at kalungkutan.

Hintayan….Pre-departure Area....

Dito nagsisimula ang sakit na homesick. 

Ilang saglit na lang ay lilisanin at iiwan na naman ang pamilya at ang bansa.

Dito nagsisimula ang pagtagpi sa simple o matayog na pangarap ng karamihang OFW.

Dito binubuo ang mga susunod kong plano.

Dito rin ako nag-uumpisang magbilang ng araw at buwan ng aking susunod na bakasyon.

Aalis ako ngayon, pero ilang buwan na lang bakasyon na ulit.

Excited ako!

Hindi sa aking pag-alis, kundi sa muli kong pagbabalik. Makikita ko ulit ang mga mahal ko.

Maligayang Pasko at Manigong Bagong Taon!

Abroad Love Story

A playmate since childhood whose grown up and separated during high school. A friend and text mate on college, experienced that courting a friend seems like a curse.What is the problem of courting a girl through text? Besides, he's in other part of the world and she's in Philippines. But YES, they did it! Since, he loved her from the start.

"Can you wait for me?" "If you ask me to, then I will!"

A lover's conversation, a pledge.

Miles away separated them. After three years as OFW, they fulfilled their promises and tightened their bonds on wedding. A couple proved that long distance is not a hindrance to a successful relationship. Oceans, islands, and mountains are showing only physical distance but emotions, feelings and spirit of true love are still intact and inseparable.

(This is my entry to "Love as I see it".

A project of www.islandrose.net flowers Philippines)

An OFW, a Blogger

Malungkot ang malayo sa pamilya..

Ganunpaman, di ako nag-iisa.

Nandiyan ang kapamilya,kaibigan, at lahat ng kakilala.

Nakikinig, nakikitawa, nagbabasa.

Sa ngayon, kasama ko na ang mahal na asawa,

At binubuo sa Saudi ang masayang pamilya.

Nandiyan pa rin ang kapamilya, kaibigan , at kakilala.

Nagkukwentuhan, naghahalakhakan, nagsasaya.

Social Media, paano na ang OFW kung wala ka!

(Ang video ay entry ko sa taunang patimpalak, PEBA 2012 PINOY EXPATS/OFW Blog Awards)

Mabuhay po kayo PEBA!

Kuwento ni Kabayan - Gastura

May mga araw dito sa Saudi na kailangan mo ng kababayan na makakausap at kakuwentuhan. At sa bawat kuwento na iyon, iyong mapapansin, na ang kanyang naranasan ay di nagkakalayo sa iyong sariling kwento. Ikaw ito kabayan!

Gastura
Safety Officer at 6 years na dito sa Saudi
Nagbabakasyon kada 18 months
Tubong Surigao

Dating nagtrarabaho sa Department of Agriculture sa Pilipinas. Nakangiti niyang sinasabi na di naman  naghihikahos ang pamilya niya sa sahod niyang walong libo kada buwan. Pero simula nung nag aral na yung mga anak niya, e talagang namomoblema siya. Pumunta sa Taiwan para maging factory worker ngunit matapos ang saglit na kontrata ay di na nakabalik. "Mahirap kasi dun sa Taiwan dahil kailangan mong magpalit ng identity para makapasok ulit kung tapos na ang kontrata".
"Dito sa Saudi, kahit di kalakihan ang sahod e ayos lang basta nakakapag-aral ang mga anak ko. Isa pa, tuloy tuloy ang kontrata, magaan ang trabaho at maraming overtime. Mga tatlong taon na lang siguro ang titiisin ko. Dalawang taon na lang, gagraduate na yong bunso ko at isang taon para sa licensure examination niya kung makapasa bilang abogado. Makapagpahinga na ako!" Nakangiting kuwento niya na punong puno ng inspirasyon.

Saludo ako sa iyong pagsisikap at tiyaga Gastura!